OnlinEpikairotita — Συνέντευξη με τη Μυρσίνη Αριστείδου, την πρώτη Κύπρια σκηνοθέτιδα που διακρίθηκε στο εξωτερικό με τα έργα της σε νεαρή ηλικία.

Η Μυρσίνη Αριστείδου είναι από τους νέους ανθρώπους της Κύπρου που σε κάνουν να βλέπεις με διαφορετική ματιά το μέλλον αυτού του τόπου. Μόλις στα 26 της, έχει ήδη κάνει δύο ταινίες μικρού μήκους, που έχουν αποσπάσει εξαιρετικές κριτικές και διακρίσεις σε διεθνή φεστιβάλ, ενώ προετοιμάζει την πρώτη μεγάλου μήκους ταινία της. Μάλιστα η τελευταία της ταινία, η Άρια, κάνει αυτές τις μέρες πρεμιέρα στο Φεστιβάλ Βενετίας.

Κάνει αυτό που πραγματικά «γουστάρει», χωρίς να σκέφτεται τις δυσκολίες και τα εμπόδια. Συναντήσαμε τη Μυρσίνη στη Λεμεσό, μας άνοιξε το σπίτι της και μας φιλοξένησε στη βεράντα του σπιτιού της, όπου και συζητήσαμε, ανταλλάξαμε απόψεις σαν παλιές φίλες που είχαν καιρό να τα πουν, μοιραστήκαμε τις σκέψεις μας τις εμπειρίες μας από τις πόλεις που ζήσαμε ή και θα θέλαμε να ζήσουμε: Νέα Υόρκη, Παρίσι, Αθήνα. Ανοιχτή και φιλόξενη, μας μίλησε για τα σχέδια, τις εμπειρίες και το πώς βλέπει το μέλλον της, σε μια πολύ όμορφη συζήτηση.

“I AM LOVE”

Καλησπέρα Μυρσίνη. Έχεις ολοκληρώσει μέχρι σήμερα δύο μικρού μήκους ταινίες. Σε τι φάση βρίσκεσαι τώρα;

Τον Ιούλιο ολοκλήρωσα τη δεύτερη μικρού μήκους ταινία μου «Άρια», η οποία και θα έχει την παγκόσμια πρεμιέρα της τον Σεπτέμβριο στο 74ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας. Αυτή τη στιγμή, επικεντρώνομαι κυρίως στο σενάριο της πρώτης μεγάλου μήκους ταινίας, την οποία  σκοπεύω να κινηματογραφίσω στην Κύπρο.

Η “Σεμελη” βραβεύτηκε πέρσι, από την 66η Μπερλινάλε στο Βερολίνο, ενώ η νέα σου ταινία “Άρια” έχει επιλεγεί για την παγκόσμια πρεμιέρα της στο διαγωνιστικό τμήμα του 74ου Διεθνούς Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Βενετίας.

Μίλησε μας λίγο για τις ταινίες και τις διακρίσεις που πέτυχες. Τι σημαίνουν για σένα;

Η “Σεμέλη” πρώτα πήγε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου του Τορόντο, όπου ήταν και η πρώτη συμμετοχή της Κύπρου. Έπειτα πήγε στο Βερολίνο – και πραγματικά δεν το περίμενα να κέρδιζα το βραβείο. Δάκρυσα απο ευτυχία όταν το ανακοίνωσαν και ήταν μεγάλη τιμή για μένα. Νομίζω πως ακόμα δεν το έχω συνειδητοποιήσει εντελώς…

Νιώθεις μια επιβράβευση για τη δουλειά σου;

Φυσικά. Και είμαι ευγνώμων για όσα συνέβηκαν μέχρι σήμερα με τη δουλειά μου. Αλλά πέραν απο τα βραβεία και τις διακρίσεις που σου δίνουν κίνητρο να συνεχίσεις, πιστεύω οτι αυτό που σε γεμίζει πραγματικά σαν καλλιτέχνης είναι η επικύρωση του κοινού. Ο κόσμος που θα αντιδράσει, θα δακρύσει ,θα νιώσει, θα συλλογιστεί και θα έρθει να σου το πει. Αυτό για μένα είναι το πιο σημαντικό γιατί τότε καταλαβαίνεις ότι η δουλειά σου κατάφερε να επηρεάσει τη ζωή και τα συναισθήματα μιας άλλης ψυχής.

Από που παίρνεις έμπνευση;

Πιστεύω ότι η έμπνευση έρχεται μέσω της δουλειάς και όχι το αντίθετο. Ένα σενάριο συνήθως είναι βασισμένο σε οικουμενικά συναισθήματα. Η ιδέα του μπορεί να προέλθει από οπουδήποτε. Κάποιες φορές από ένα πραγματικό γεγονός, από ένα άρθρο σε μια εφημερίδα ή από μια στιγμή στο δρόμο. Πέρα από αυτό, η έμπνευση για τη δημιουργία εξελίσσεται μαζί με τη δουλειά. Άλλωστε η δημιουργία δεν έρχεται μόνο από τον Θεό και δεν είναι όλα φαντασία. Μπορεί αρχικά να μην έχεις την έμπνευση αλλά έρχεται στην πορεία, ακολουθώντας μια δομή.

Η πρώτη ταινία σου, η Σεμέλη, αφορά σχέση πατέρα και κόρης, η Άρια, η δεύτερη ταινία;

Η Άρια πραγματεύεται την ιστορία μιας δεκαεπτάχρονης, που μεγαλώνει και ζει στην Αθήνα, σήμερα.  Εργάζεται στο κεμπάπ του Jimmy και περιμένει να κάνει μάθημα οδήγησης με τον πατέρα της. Όταν όμως αυτός φθάνει, δεν είναι για να πάνε για μάθημα, αντιθέτως, της παραθέτει την φροντίδα  μιας νεαρής Κινέζας μετανάστριας που δεν μιλά ούτε ελληνικά ούτε αγγλικά.

Η χρηματοδότηση για τις ταινίες σου από πού προέρχεται;

Η Σεμέλη ήταν κυρίως αυτοχρηματοδοτούμενη. Δούλεψαν πάρα πολλοί άνθρωποι δωρεάν και τα έξοδα ήταν όσο το δυνατόν λιγότερα. Η Άρια όμως είχε την στήριξη του γνωστού σκηνοθέτη Σπάικ Λι, του Canal + Γαλλίας, του Region Ile de France, του CNC – Cosip και του Κέντρου Κινηματογράφου της Κύπρου.

Θεωρείς ότι χρειάζεται και η τύχη σε αυτές τις δουλειές;  Δεν είναι μόνο το ταλέντο;

Σίγουρα. Νομίζω κατά 75% είναι σκληρή δουλειά και αφοσίωση και ακολούθως είναι η τύχη και ο καλός συγχρονισμός. Επειδή η δημιουργία μιας ταινίας είναι ομαδική πράξη, πρέπει σίγουρα να έχεις τους κατάλληλους ανθρώπους που θα σε στηρίξουν την κατάλληλη στιγμή.

Οι γνωριμίες χρειάζονται στο χώρο για να ξεκινήσεις;

Όπως σε κάθε χώρο, είναι πάρα πολύ σημαντικές. Θεωρώ το ότι πήγα στο NYU για το μεταπτυχιακό μου βοήθησε πάρα πολύ. Εκεί για παράδειγμα είναι αναγκαίο να δουλεύουμε ο ένας στις ταινίες του άλλου. Έπρεπε ο καθένας να δουλέψει τουλάχιστον σε πέντε ταινίες άλλων συμφοιτητών του, ενώ παράλληλα έπρεπε να κάνει και τη δική του ταινία. Αυτές οι σχέσεις διαρκούν και είναι σχέσεις ζωής.

Γενικά θεωρείς ότι στην Κύπρο μπορεί κάποιος να εξελιχθεί να δημιουργήσει καλλιτεχνικά; Ή η μετανάστευση για έναν Κύπριο καλλιτέχνη είναι μονόδρομος;

Νομίζω ότι η Κύπρος έχει ότι χρειάζεται ένας άνθρωπος για να εξελιχθεί και να δημιουργήσει. Στην Κύπρο, έχεις τα βασικά για να ξεκινήσεις. Από εκεί και πέρα είναι επιλογή. Επιλέγεις τι είδους καλλιτέχνης θέλεις να είσαι. Θέλεις τα έργα σου να είναι στο ΜΟΜΑ, οπότε και το άγχος και η πίεση που θα έχεις θα είναι μεγαλύτερα, ή θέλεις να κάνεις εκθέσεις στην Κύπρο; Δικαιούσαι.  Και οι δύο είναι δυνατές και καλές επιλογές. Είναι επιλογή ζωής.

Όταν αποφάσισες να ασχοληθείς με αυτό είχες στήριξη από το περιβάλλον σου; Δεν σου είπαν όπως συνηθίζεται στις κυπριακές οικογένειες πήγαινε καλύτερα να γίνεις γιατρός ή δικηγόρος; Υπήρχε καλλιτεχνική φλέβα στην οικογένεια;

Μακάρι να μου έλεγαν πήγαινε να γίνεις γιατρός ή δικηγόρος, δεν θα ήμουνα απένταρη τώρα. (γέλια). Οι γονείς μου, αντίθετα, με ενθάρρυναν να σπουδάσω τέχνη απο παιδί. Δεν ξέρω γιατί. Ο μπαμπάς μου είναι συγγραφέας και σεναριογράφος, όμως δεν μεγάλωσα μαζί του άρα δεν είχα άμεση και μεγάλη επιρροή απο αυτόν στη νεαρή μου ηλικία. Η μητέρα μου είχε πάντα σαν χόμπι την φωτογραφία και έκανε επίσης ζωγραφική. Από μωρό ζωγράφιζα και όταν με δέχτηκαν αρχικά στο Pratt Institute στην Αμερική ήταν για να σπουδάσω καλές τέχνες. Το άλλαξα όμως λίγο πριν πάω. Είπα γιατί να σπουδάσω κάτι που ξέρω ήδη; Ας σπουδάσω κάτι που δεν ξέρω. Έτσι αποφάσισα να σπουδάσω σινεμά.

Είχες κάποια επαφή με το σινεμά προηγουμένως;

Ανέκαθεν μου άρεσε να βλέπω ταινίες και ανεξάρτητο σινεμά. Μου άρεσε αλλά ποτέ δεν ήξερα πως γίνεται μία ταινία, δεν είχα ιδέα τι σημαίνει να είσαι σκηνοθέτης, τι κάνει ένας σκηνοθέτης.

Πέρα από τη σκηνοθεσία ασχολήθηκες και ασχολείσαι με τη ζωγραφική, τη συγγραφή σεναρίων και τη φωτογραφία και μάλιστα έκανες και εκθέσεις φωτογραφίας. Δεν μπορούμε να σε χαρακτηρίσουμε ως κάτι συγκεκριμένο, είσαι καλλιτέχνης!

Ναι ασχολούμαι με αρκετά πράγματα, αλλά τα υπόλοιπα δεν είναι επαγγελματικά. Τη φωτογραφία την κάνω στον ελεύθερο μου χρόνο. Νομίζω είναι απαραίτητο για όλους τους ανθρώπους, ασχέτως από το επάγγελμά τους, να ασχολούνται με διάφορα πράγματα. Ποιος είπε ότι πρέπει να κάνουμε μόνο ένα πράγμα;

Έχεις επίσης ασχοληθεί με την φωτογραφία. Μάλιστα έχεις κάνει μια έκθεση όπου τα έσοδα δόθηκαν στους Γιατρούς του Κόσμου. Μίλησέ μας λίγο για αυτό.

Όταν ήμουν 18 ετών, κάναμε μαζί με τη μητέρα μου την έκθεση του βιβλίου “Mother India”, στο οποίο υπήρχαν φωτογραφίες που βγάλαμε από την Ινδία και τα έσοδα δόθηκαν στους Γιατρούς του Κόσμου.


Παράλληλα είσαι και συνιδρύτρια στο ίδρυμα “
Sαgapo”.

Ναι. Το Ίδρυμα «Σ’αγαπώ» (SAGAPO) για τα παιδιά είναι μια ανθρωπιστική οργάνωση, οι εργασίες της οποίας αφιερώνονται στα παιδιά, στις οικογένειες και στις κοινότητες τους ανά το παγκόσμιο ούτως ώστε να εκπληρώσουν όλες τις δυνατότητες τους διαμέσου της εκπαίδευσης. Το Ίδρυμα SAGAPO δεσμεύεται ότι θα δημιουργήσει συναίσθηση για να αλλάξει ζωές και να επαναφέρει την ελπίδα. Διαμέσου της εκπαίδευσης των παιδιών του σήμερα, οραματιζόμαστε να επιφέρουμε μια θετική αλλαγή στις υφιστάμενες κοινότητες και να ενθαρρύνουμε τη μετάδοση της γνώσης τους στις μελλοντικές γενιές.


Βρίσκεσαι σε ένα χώρο όπου είναι «ανδροκρατούμενος».  Έχεις νιώσει ποτέ να αμφισβητείται η δουλειά σου για αυτό ή ακόμα και για το γεγονός ότι είσαι νέα;

Όλοι οι χώροι είναι ανδροκρατούμενοι αυτή τη στιγμή. Όχι, δεν είχα τέτοια αντιμετώπιση από τους καλλιτεχνικούς μου συνεργάτες. Η αμφιβολία ανέκαθεν ζει μέσα στον καλλιτέχνη. Απλά πρέπει να βρεις τον τρόπο να μην την αφήσεις να σε καταβάλει. Πιστεύω πως ο κόσμος έχει την τάση να σου κόβει τα φτερά σου, είτε είσαι γυναίκα είτε άντρας, είτε είσαι νέα κ.ο.κ. Γενικά, είναι πιο εύκολο να σε κάνουν να πιστέψεις ότι δεν έχεις φτερά, παρά να σε ενθαρρύνουν να πετάξεις.

Πως φαντάζεσαι τη Μυρσίνη τα επόμενα χρόνια;

Με φαντάζομαι ευτυχισμένη, γεμάτη αγάπη και δημιουργία !

Ένα μήνυμα για τους νέους της Κύπρου

Πιστεύω πως έχουμε πάρα πολλά ταλέντα στην Κύπρο και πρέπει να πιστεύουν στον εαυτό τους και στη σκληρή τους δουλειά. Το πιο σημαντικό όμως είναι να έχουν γύρω τους άτομα που τους στηρίζουν. Ιδίως για έναν καλλιτέχνη είναι απαραίτητο να έχει μια ομάδα ανθρώπων που τον στηρίζουν, είτε αυτοί είναι η οικογένεια του ή οι φίλοι του, είτε οι συνεργάτες και επαγγελματίες του χώρου.

 

Ευχαριστούμε πολύ Μυρσίνη, ήταν πραγματικά μια πολύ ωραία συζήτηση. Κάθε επιτυχία!


Προσωπική ιστοσελίδα της Μυρσίνης Αριστείδου: www.myrsiniaristidou.com

Περισσότερα για το ‘Sagapo Children’s Foundation’ στην ιστοσελίδα www.sagapo.org

Copyright © 2017 OnlinEpikairotita.com

SHARE
Antri Tasou
Άντρη Τάσου, Απόφοιτη Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών.

LEAVE A REPLY