Μουσική

Ο δικός μας Tom Dice στη Μοτσαρούπολη!

Τελοσπάντων, θυμάστε τον Tom Dice που εκπροσώπησε το Βέλγιο στη Eurovision εν έτει 2010, βγαίνοντας στο πλατό με μια κιθάρα και ένα μικρόφωνο; Ε, λοιπόν μοιραία η σύγκριση με το φετινό μας εκπρόσωπο, τον Γιάννη Καραγιάννη με τη γλυκήτατη χροιά, με το ισοπεδωτικό και αληθινό του χαμόγελο, με μια φωνή που λες και ξεπήδησε μέσα από τις σελίδες ενός ρομαντικού μυθιστορήματος, μια μπαλάντα που τις αρκούν μια μικρή σειρά από συγχωρδίες κιθάρας και μια μαγική εκτέλεση για να συντελέσει ένα μεγάλο μουσικό θαύμα. Στο φετινό διαγωνισμό συνεπώς ο Γιάννης μας δεν αγωνίζεται μόνο για τη Κύπρο μας αγωνίζεται και για όλους εμάς που η 6η θέση του Βελγίου τη χρονιά εκείνη μας πείραξε πραγματικά, βλέποντας ένα μέτριο αγγλικό τραγούδι σε γερμανική φωνητική έκδοση να παίρνει μια νίκη που όλως τυχαίως μετά το 2006-7 τη καθορίζουν τα πρακτορεία στοιχημάτων (αν εξαιρέσω τον Αλεξάντερ Ρίμπακ που ο άνθρωπος καινοτόμευσε με όλη τη σημασία της λέξεως με αριστουργηματικό αποτέλεσμα)

I always did everything for you, I gave you my heart, You gave me yours, too…όπερ και εγένετο! Οι στίχοι του Μάικ Κονναρή ισακουστήκαν από το Κυπριακό κοινό που διαπιστώνω ότι είναι από τις λίγες φορές που ψήφισε με μουσικό κριτήριο, με κριτήριο το μουσικό συναίσθημα και όχι με το συναίσθημα της φατριάς, της συγγένιας, της κουμπαριάς και της φιλίας (το τελευταίο εν μέρει γίνεται δεχτό από τον υποφαινόμενο ξερόλα αρθρογράφο) Η καρδιά που κατέθεσε στη σκηνή της δημόσιας τηλεόρασης απέφερε καρπόυς και γι αυτό του το ανταπέδωσε το κοινό εγκάρδια θα μπορούσα να πω κάνοντας λογοπαίγνιο με τις λέξεις του τραγουδιού. Είχα την εντύπωση πως έβλεπα τηλεόραση από χώρα με πιο ανεπτυγμένη μουσική κουλτούρα και αυτό οφείλεται και στα 6 κομμάτια που ήταν πραγματικά ξεχωριστά και εξίσου καλά για να χτυπήσουν τη πρωτιά που οδηγούσε στο Βιέννη. Το κάθε ένα είχε μια μοναδικότητα και στοιχεία που συνιστούσαν Eurosvision song χωρίς αυτό να σημαίνει πως είναι κατα ανάγκην καλό. Όλοι γνωρίζουμε τη Eurovision με τα καλά της και τα κακά της, κυρίως τα κακά της, που όσο κι αν προσπαθεί η EBU να την βελτιώσει, όλο και κάποια μ… μας επιφυλάσσουν(εννοώ έκπληξη στο τηλεvoting λόγω ολοκληρωτικής απουσίας μυαλού και μικροαντισμβατικών συμπλεγμάτων) => το μ και 3 τελείες πάντα τα λένε όλα-είναι πιο αληθινά, να το ξέρετε!

Παίρνοντας αυτή τη πάσα θα σας πω και λίγα πραγματάκια για τους υπόλοιπους διαγωνιζόμενους, που όλοι ήταν ισάξιοι από πλευράς προσπάθειας και γενικής παρουσίας.

Ο Κουφογιάννης μας και το ”Without your love” που κατετάγη 2ος εκ Βοστώνης σπουδασμένος, είχε ένα τρομερό εχέγγυο τη πείρα του στιχουργού του Νάσου Λαμπριανίδη ο οποίος πριν μια 3ετία έγραψε και στον Λίλυγκριν με τους νησιώτες του οι οποίοι έβλεπαν την άνοιξη…με άλλο μάτι. Ήταν ίσως από τα τραγούδια που μου έκαναν εξαιρετικά θετική εντύπωση στο θεσμό της Eurovision. Πλεονέκτημα του Παναγιώτη- η υποκριτική ικανότητα του στο φακό που κάνει επίκληση στο συναίσθημα (κυρίως των γυναικών) σε συνδυασμό με τα γαλανά μάτια, την δική του πολύ σπέσιαλ χροιά και το ύφος αλα Τζόνυ Λόγκαν.

Μπαγλαμαδάκι, δυνατή ροκιά και …SHINE! Τι να πώ για τους Θεούς ”Minus One” και τον leader Φρανσουά που κάνει τη σκηνή να μοιάζει σαν κλουβί καναρινιού με την πολύπλευρα επιτυχημένη μουσική παρουσία του. Υπουργός μουσικής Κύπρου, σαν ένας άλλος Βαρουφάκης… Ίσως η πιο γνωστή ροκ μπάντα στη Κύπρο…Τα αίτια της 3ης θέσης? Οι φίλοι του Ροκ στη Κύπρο είναι πολυ παραπάνω θέλω να πιστεύω από 6200. Ο λόγος που δεν ψηφίστηκε περισσότερο είναι δυστυχώς κοινωνικός. Μια νόσος θα τη χαρακτήριζα, η οποία επικαλείται ταύτιση με συγκεκριμμένα κοινωνικο-πολιτισμικά πρότυπα και δήθεν ιδεολογίες της δεκάρας οι οποίες αποξενώνουν το μέσο ροκκά και στιγματίζουν απαξιωτικά μια πιθανή ψήφο σε τέτοιους διαγωνισμούς, τους οποίους και βεβαίως θεωρεί κατωτάτου επιπέδου. Για να αποσαφηνίσω με πιο ανθρώπινο τρόπο τη γνώμη μου: η Ροκ είναι μουσική, τωρά αν κάποιοι θέλουν να την εξομοιώνουν με συγκεκριμμένο στυλ ντυσίματος, μαλλιών και θεωριών είναι μια άλλη υπόθεση και μόνο κακό μπορεί να κάνει στη ροκ μουσική του νησιού μας, την οποία αν δεν την προσέξουμε θα είναι σοβαρό πλήγμα για την μουσική αιμοδότηση των γνήσιων ανθρώπων που αγαπούν τη μουσική.

Από Χοβίγκ και ”Stone in a River” ξεχώριστα τις στιχάρες και τη δυναμική που τους προσέδωσε ο ίδιος με την ερμηνεία του. Σου βγάζει ως άνθρωπος μια πολύ πηγαία ευγένεια που σπάνια βρίσκεις σε καλλιτέχνες. Υπερείχε και από τα 6 από πλευράς ”θα το βάλω μετά στο cd να το ξανακούσω και 2 και 3 και 10 φορές”! Όσο για τον Doody τί να πώ; όταν τον άκουσα στα πρώτα στάδια επιλογής είπα χωρίς να ξέρω το ποιόν του, μόνο και μόνο από τη φωνή ”Αυτός ή αδερφός του Χριστοφόρου είναι ή ξάδελφός του” (εμπερικλειώντας εννοείται μέσα στο μυαλό μου όλες τις σποδαιες διακρίσεις που μας χάρισε) Θα κλείσω με τη Χάρις και το Νέαρχο που ”δεν αγαπούν δειλά” και έκαναν συγκινητική προσπάθεια, άξιζαν πολύ καλύτερης αποδοχής από το κόσμο, ωστόσο το έδειξαν-έχουν μέλλον και προπαντώς το ταλέντο και το χαρακτήρα που απαιτείται για να πετύχουν.Το όλο κόνσεπτ τους μου θύμισε το ”Running scared” του Αζερμπαιζάν το 2011.

Απολαύστε τη κομματάρα μας:
John Karayiannis – One Thing I Should Have Done

Copyright © 2019 OnlinEpikairotita.com

Show More

Harris Miltiadous

Σπούδασε Επικοινωνία, Μέσα και Πολιτισμό στο Πάντειον Πανεπιστήμιο.

Related Articles

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Back to top button
Close

Χρησιμοποιείς Adblock... :-(

Αν μπορούσες να απενεργοποιήσεις το Adblock θα έκανες κάποιους συνανθρώπους σου χαρούμενους. Δηλαδή εμάς, που τα μοναδικά έσοδα μας είναι από τις διαφημίσεις. Δεν θα το παρακάνουμε. Υπόσχεση! :-)