ΑΠΟΨΕΙΣ

Δεν νιώθω ντροπή που είμαι Κύπρια!

Χθες δείξαμε ως κοινωνία ότι κατέχουμε τα θεμελιώδη στοιχεία του ανθρώπινου πολιτισμού, αισθανόμενοι ντροπή για πάρτη των γυναικών που επιτέθηκαν στη 40χρονη συμπολίτισσά μας, με καταγωγή από τη Ρωσία.

Η χυδαία, προσβλητική και ρατσιστική συμπεριφορά των δύο εκ των τριών γυναικών περνούσε στο πετσί κάθε Κύπριου ενόσω παρακολουθούσε το βίντεο. Βέβαια, υπήρξαν και εξαιρέσεις, πιθανολογώ από τον οικογενειακό και φιλικό κύκλο των γυναικών.

Πιστεύω όμως ότι δεν πρόκειται απλά και μόνο για ένα ρατσιστικό παραλήρημα φυλετικής διάκρισης. Είναι απόρροια μίας εγωιστικής, ετσιθελικής, εκδικητικής και αποχαυνωμένης κουλτούρας και νοοτροπίας μερίδας συνανθρώπων μας. Που λέει ότι μπορείς να διαιρείς τους ανθρώπους με βάση το φύλο, την εμφάνιση, τη δουλειά, το σπίτι, το αυτοκίνητο και το πορτοφόλι τους.

Που έχει την εντύπωση ότι μπορεί να κάνει ότι θέλει και να πατάει πάνω στους άλλους. Που αρνείται να παραδεχθεί λάθη, να συνεννοηθεί, να συνεργαστεί και το κυριότερο που αδιαφορεί παντελώς για το κοινό καλό. Καλοπερασάκηδες, ωχαδελφιστές και βολεμένοι παντός είδους.

Είναι όμως όλοι οι Κύπριοι ρατσιστές; Δεν είναι. Είναι οι τρεις γυναίκες και οι εμπλεκόμενοι στα πρόσφατα περιστατικά (βλ. ελλείπουσες), εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα; Ούτε αυτό είναι! Ο ρατσισμός και οι διακρίσεις ενδημούν σε κάθε κοινωνία του κόσμου, με τη διαφορά να έγκειται στο πρόβλημα. Συνεπώς το να λες τον άλλο ρατσιστή, λες και αναφέρεσαι σε ιδιότητα και όχι σαν πρόβλημα, θεωρώ πως είναι ρατσισμός.

Στο συγκεκριμένο περιστατικό ήταν μία Ρωσίδα, μόνιμη κάτοικος Κύπρου. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως δεν θα συνέβαινε το ίδιο, παρόμοιο ή και χειρότερο, αν μία Κύπρια ήταν στη θέση της.

Πριν από περίπου ένα χρόνο έγινα μάρτυρας παρόμοιου περιστατικού και ήταν ο λόγος που έδωσα την πρώτη μου κατάθεση στην αστυνομία (Αστυνομικός Σταθμός Αγίου Ιωάννη, Λεμεσός). Μία νεαρή Κύπρια βρισκόταν μέσα στο αυτοκίνητο της, μαζί με τα τρία ανήλικα παιδιά της στο πίσω κάθισμα, έξω από κατοικία. Φώναζε, έβριζε ασύστολα, χειρονομούσε και απειλούσε μία μεγαλύτερη Κύπρια. Χωρίς να γνωρίζω τις δύο γυναίκες, επενέβηκα και προσπάθησα να κάνω συζήτηση αλλά αντιλήφθηκα ότι ήταν μάταιο, οπότε και κάλεσα τις αρχές.

Η νεαρή Κύπρια έκανε κάτι χειρότερο. Λίγες μέρες μετά το συμβάν, έβαλε το μεγαλύτερο από τα τρία παιδιά της, ένα 9χρονο κοριτσάκι, να ψευδομαρτυρήσει στην αστυνομία, ότι δήθεν ο σύζυγος της άλλης γυναίκας – που ήρθε αργότερα – τράβηξε μαχαίρι. Εξ ου και καλέστηκα ως μάρτυρας της υπόθεσης.

Δεν ξέρω αν ένιωσε ντροπή όταν είδε, αν είδε, το βίντεο με το περιστατικό στη Λάρνακα, αλλά εύχομαι να κατάλαβε ότι τέτοιες συμπεριφορές προσβάλουν πρώτα και πάν’ απ’ όλα τον εαυτό μας και ταυτόχρονα μετατρέπουν τα παιδιά σε θύματα-θύτες. Θυμάστε υποθέτω στο πολύ πρόσφατο παρελθόν τον ξυλοδαρμό σε Τεχνική Σχολή, εν τη απουσία – βεβαίως, βεβαίως – επιτήρησης.

Για τους υπόλοιπους θα συνιστούσα να δουν ξανά το βίντεο. Στο πρόσωπο των γυναικών ίσως να συναντήσετε ανθρώπους που ξέρετε καλά. Μην ανησυχείτε όμως, γιατί τον εαυτό σας δεν θα τον αναγνωρίσετε – όπως οι γάτες όταν στέκονται μπροστά στον καθρέπτη.

Αντί των φαρισαϊσμών και το κατά της γνωστής παραβολής υποκριτικό «εὐχαριστῶ σοι ὅτι οὐκ εἰμὶ ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων..», ας αναζητήσουμε βαθιά μέσα μας τις ρίζες του ρατσισμού που φωλιάζουν σε όλους μας (εδώ η προσωπική μου παραδοχή).

«ὁ Θεός, εὐχαριστῶ σοι ὅτι οὐκ εἰμὶ ὥσπερ οἱ λοιποὶ τῶν ἀνθρώπων, ἅρπαγες, ἄδικοι, μοιχοί, ἢ καὶ ὡς οὗτος ὁ τελώνης·»: Θεέ μου σε ευχαριστώ που δεν είμαι σαν όλους τους άλλους ανθρώπους, οι οποίοι είναι κλέφτες, άδικοι, πόρνοι, μοιχοί, φονιάδες, ψεύτες και λοιπά, ή σαν κι αυτόν εδώ τον Τελώνη.

Ακόμα και η χλεύη προς την κοινωνία μας θεωρώ πως είναι ρατσισμός, με τη διαφορά ότι δεν γίνεται συνειδητά. Σκεφτείτε όμως πως ο καθένας από εμάς μπορεί να παρασυρθεί, δικαιολογημένα ή μη, από το συναίσθημα και να καταλήξει στο συμπέρασμα ότι «ως γνωστόν οι Κύπριοι είναι ρατσιστές, οι θρήσκοι είναι ταλιμπάν, οι Εβραίοι είναι μασόνοι» και πάει λέγοντας.

Εγώ λοιπόν δεν ντρέπομαι που είμαι Κύπρια. Η απάρνηση και η αποδόμηση της χώρας στην οποία έτυχε να γεννηθείς, να μεγαλώσεις και να εργάζεσαι, σίγουρα δεν αποτελεί λύση στο πρόβλημα. Χρειάζεται να κάνουμε ένα συνειδητό αγώνα, μία έντιμη και ειλικρινής αυτοανάλυση, και να επικεντρωθούμε στην απάλειψη των προκαταλήψεων και προλήψεων.

Έτσι θα πολεμήσουμε αποτελεσματικά την κοινωνική μάστιγα που δηλητηριάζει την ψυχή των ανθρώπων και ίσως να καταφέρουμε επαναφέρουμε την πίστη μας στην κοινωνία και την ανθρωπότητα. Εν τέλει, αυτό δεν είναι και το ζητούμενο στο σύντομο πέρασμα που κάνουμε στη ζωή;

Copyright © 2019 OnlinEpikairotita.com

Show More

Zoe Panayi

Σπουδές Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, της σχολής Οικονομικών και Πολιτικών επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Related Articles

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Back to top button
Close

Χρησιμοποιείς Adblock... :-(

Αν μπορούσες να απενεργοποιήσεις το Adblock θα έκανες κάποιους συνανθρώπους σου χαρούμενους. Δηλαδή εμάς, που τα μοναδικά έσοδα μας είναι από τις διαφημίσεις. Δεν θα το παρακάνουμε. Υπόσχεση! :-)