Ένα καλοκαίρι χωρίς ανθρώπους

Είναι σχεδόν πρωί και συνηθισμένη εικόνα το πως μοιάζω. Περπατάω σε ένα πεζοδρόμιο, σε λάθος μέρος, και τα ακουστικά μου να φωνάζουν στη διαπασών όσα εγώ δε μπορώ να πω. Λίγο πιο πιο πριν έπινα μπύρες και κάπνιζα με φίλους εφήμερους που άρα δεν είναι φίλοι.

Δεν ασχολήθηκα και πολύ εκείνες τις μέρες. Ό,τι προέκυψε το ακολούθησα. Μια μέρα πριν την πτήση έφτιαξα τη βαλίτσα μου χωρίς βάρβαρες προετοιμασίες και σκέψεις. Ξυπνάω ξημερώματα και πρέπει να προλάβω την πτήση μου. Είναι γεμάτη και βαριά γαμωτο σκεφτόμουν αλλά τελικά δε χώρεσα μέσα σχεδόν τίποτα. Όλα έμειναν πίσω και όλα με ακολούθησαν.

Αν αυτό το καλοκαίρι είχε όνομα θα είχε το όνομα μιας άγνωστης κοπέλας. Όχι, αυτήν τη φορά δε θα είχε το δικό σου. Κι ας ξυπνάω και κοιμάμαι ακόμα με αυτό.

Προσπαθώ να εξηγήσω αλλά δεν καταλαβαίνει. Και ως γνωστόν έχω πλέον βαρεθεί να εξηγώ σε ανθρώπους που δεν καταλαβαίνουν. Δε θα προσπαθήσω ξανά. «Δεν καταλαβαίνεις. Είμαστε εντελώς διαφορετικές» αυτά είναι αρκετά για να πάει να βρει ανθρώπους που της μοιάζουν και να πιει μαζί τους τις μπύρες της και εγώ να πάω από την άλλη πλευρά να βρω τον εαυτό μου. Και κυρίως να καταλάβει ότι δεν είμαστε φίλες, αυτό ήταν προφανές από εκείνο το λάθος συμπέρασμα τότε που για μέρες με έφερνε σε καταστάσεις κρίσης πανικού.

Δεν ξέρω αν γυρνούσα πίσω το χρόνο τι θα έκανα. Αν θα έκλεινα ή όχι τη βαλίτσα. Αν θα «πήγαινα για τελευταία φορά πριν φύγω» για φαγητό με τους φίλους μου. Εκείνη η βαλίτσα τα φταίει όλα. Γέμισε γρήγορα και τίποτα δε χώρεσε. Εδώ οι άνθρωποι είναι κακοί, δε μου αρέσουν. Όχι ότι πριν πίστευα στην καλοσύνη των ανθρώπων, ξέρω -την καλοσύνη τη σκότωσαν τη μέρα που γεννήθηκα- αλλά αυτό είναι άλλο θέμα, απλά πριν συναντούσα που και που κάποιον ευγενικό άνθρωπο.

Τέλος πάντων. Εδώ κανένας δεν καταλαβαίνει και αν κάποιος κάποια στιγμή κατάλαβε ξέρω ότι νοιώθει όπως κι εγώ. Άδεια. Μετά, όλοι οι άλλοι είναι αυτοί που δεν κατάλαβαν.

Δεν έχω γλώσσα να μιλήσω. Κι αν καμιά φορά προσπαθώ, πάντα τη φωνή μου τη σκεπάζει ο ήχος της σιωπής. Η ζωή είναι ωραία, το πιστεύω και θέλω να τη ζήσω, μέσα μου όμως ο φόβος με κυριαρχεί. Έτσι μουδιάζω μπροστά σε όλα τα θέλω μου.

Θέλω να σας γράψω πολλά όμως δεν ξέρω να γράφω. Είναι όλα παρανοϊκές σκέψεις , προτάσεις που δεν ταιριάζουν μεταξύ τους. Προσπαθώ όμως αρκετά. Ξέρω ότι θα μπορούσα και καλύτερα.

Δεν ταιριάζω παντού και με όλους. Και σίγουρα δεν το καταλαβαίνω από την αρχή. Κάποιες φορές μου παίρνει λίγο χρόνο, κάποιες φορές περισσότερο. Το χειρότερο είναι όταν έχω προλάβει να εμπιστευτώ κομμάτια του εαυτού μου που μετά τα μεταφράζουν όπως θέλουν. Δυσκολεύομαι να καταλάβω.

Με έχει πιάσει πάλι εκείνο το συναίσθημα, το θέλω να αρχίσω να κοπανάω το κεφάλι μου στον τοίχο ώσπου να σπάσει αλλά δεν ξέρω πότε θα καταφέρω να το κάνω. Και απορώ , όταν σπάσει.. τι θα τρέξει από μέσα;

Δεν καταλαβαίνω πάντως ποτέ γιατί όλοι κρίνουν σε εμένα αυτήν τη θλίψη. Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν καταλαβαίνουν τις ευτυχισμένες μέρες μου.

Τουλάχιστον έφτασα εκείνο που θέλω και δεν τα παράτησα. Όμως τώρα θέλω πιο πολλά..

Copyright © 2018 OnlinEpikairotita.com

Απόφοιτη από το Τμήμα Δημοσιογραφίας του ΙΕΚ Όμηρος.

LEAVE A REPLY

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.