BLOG

Έξι μήνες χωρίς τσιγάρο – Τα 5+4 πράγματα που έμαθα

Σήμερα συμπληρώνονται 6 μήνες από τη μέρα που απεξαρτήθηκα από τη νικοτίνη. Είναι το πιο σπουδαίο μου επίτευγμα και το μόνο πράγμα από όσα κατάφερα που με κάνει να νιώθω τόσο περήφανα για μένα.

Ο λόγος; Διότι προσπάθησα αρκετές φορές στα εφτά ολόκληρα χρόνια που κάπνιζα να το κόψω (προσοχή, ‘να το κόψω’, όχι ‘να απεξαρτηθώ’. Έτσι το σκεφτόμουν) και δεν τα κατάφερα ποτέ. Άλλαζα μάρκες τσιγάρων, άλλαζα από τσιγάρα σε καπνό και από καπνό σε τσιγάρα για να το αηδιάσω, τάχα.

Σταμάτησα να αγοράζω πακέτα και πήγαινα και αγόραζα ένα-ένα για να μην πηγαίνω συχνά, τάχα. Τα κατάφερα για ένα μήνα τον Γενάρη του 18, όμως τον Φλεβάρη είπα το κλασσικό ‘θα καπνίζω ένα την ημέρα. Δεν είναι τίποτε’. Φτου από την αρχή.

Αν είχα να επιλέξω πέντε βασικά πράγματα που έμαθα από αυτή την εμπειρία, και να τα μοιραστώ με εσένα, θα ήταν τα εξής:

1. ΠΟΣΟ ΕΥΚΟΛΟ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΠΛΑΝΑΜΕ ΤΟΝ ΙΔΙΟ ΜΑΣ ΤΟΝ ΕΑΥΤΟ ΚΑΙ ΝΑ ΖΟΥΜΕ ΜΕ ΑΥΤΑΠΑΤΕΣ.
Ουδέ ποτέ πριν την απεξάρτηση μου δεν μου πέρασε καν από το μυαλό ότι είμαι εξαρτημένος. Δεν το ανέλυσα καν ποτέ. Αν το ανέλυα, πιθανότατα να το έβλεπα κάτι μεταξύ ‘επιλογής’ και ‘συνήθειας’. Απλώς το έκανα.

Ήταν εξάρτηση όμως. Ήμουν εξαρτημένος. Και είσαι κι εσύ αν καπνίζεις. Μην κοροϊδευόμαστε. Μπορείς να πας κάπου χωρίς τα τσιγάρα σου; Εγώ δεν μπορούσα εύκολα.

2. Η ΙΔΑΝΙΚΗ ΜΕΡΑ ΔΕΝ ΘΑ ΡΘΕΙ ΠΟΤΕ.
Όλο τον καιρό, από τότε που ξεκίνησα να σκέφτομαι ότι θέλω να ‘το κόψω’ μέχρι την ημέρα της απεξάρτησης μου, το ανέβαλλα, το ανέβαλλα, το ανέβαλλα.

Μέχρι να τελειώσει το ‘επόμενο’ ή το ‘τάδε’ deadline, μέχρι τις διακοπές που δεν θα με αγχώνει κάτι στη δουλειά, μέχρι… μέχρι… μέχρι… Το ανέβαλλα χρόνια. Η ιδανική μέρα είναι σήμερα. Τώρα που μιλάμε. Πάντα θα έχεις deadlines. Πάντα θα υπάρχουν στρεσογόνοι παράγοντες. Μη σου πω ότι άμα απεξαρτηθείς θα μειωθεί και το στρες.

Ποιος σου εγγυάται ότι το ‘αύριο’ θα είναι έτσι όπως το φαντάζεσαι και ότι δεν θα το επαναλάβεις και μεθαύριο αυτό το ‘αύριο’, και ‘μεθαύριο΄ θα το αναβάλλεις για ‘αντίμεθαύριο΄;

Ξέρεις πόσα ‘αύριο’ και ‘μεθαύριο’ θα κοροϊδεύεις και θα σε κοροϊδεύουν;

3. ΌΤΑΝ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΤΑΦΕΡΟΥΜΕ ΚΑΤΙ ΜΟΝΟΙ ΜΑΣ, ΖΗΤΑΜΕ ΒΟΗΘΕΙΑ.
Προσπάθησα πολλές φορές μόνος μου. Δεν τα κατάφερνα. Είναι εντάξει. Πολλά πράγματα τα καταφέρνουμε μόνοι μας. Άλλα όχι. Το να ζητάμε βοήθεια είναι εντάξει και συνάμα ότι πιο όμορφο και ότι πιο ανθρώπινο.

Και είμαστε πολύ τυχεροί που υπάρχουν τρόποι και αποδεδειγμένα επιτυχημένες μέθοδοι και άτομα που μπορούν να μας βοηθήσουν.

Προσωπικά λατρεύω οτιδήποτε έχει να κάνει με ψυχική υγεία και αυτοβελτίωση (από θεωρία και διάβασμα μέχρι την εμπειρική γνώση και την εξάσκηση πρακτικών).

Δώσε μου βιβλία ψυχανάλυσης, συνεδρίες ρεφλεξολογίας, υπνοθεραπείες, οραματισμούς, διαλογισμούς, νευρογλωσσικούς προγραμματισμούς, ρέικι και είμαι δικός σου : )

Ήμουν σίγουρος ότι μια συνεδρία υπνοθεραπείας θα δούλευε σε μενα. Και ήξερα και την Άντρη Χαϊράλλα (Θετική Μεταδοτικότητα), της οποίας τις ικανότητες στη δουλειά της τις εμπιστεύομαι τυφλά. Το ανέβαλλα. Ξέρεις, για ‘αύριο’, ‘μεθαύριο’ και ‘αντίμεθαυριο’…

Τα τελευταία μερικά χρόνια. Μέχρι που πήγα στο υπέροχο θεραπευτήριο της, εκείνη την υπέροχη Κυριακή, στις 2 του Σεπτέμβρη. Και τα καταφέραμε!

4. ΠΟΣΟ ΕΥΚΟΛΑ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΕΘΙΣΤΕΙ ΚΑΠΟΙΟΣ ΚΑΙ ΤΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΣΕ ΚΑΤΑΝΤΗΣΕΙ ΝΑ ΚΑΝΕΙΣ Ο ΕΘΙΣΜΟΣ.
Όταν ξεκίνησα να καπνίζω, κάπνιζα ένα κάθε τόσο.

Τα επόμενα χρόνια, θυμάμαι ότι έτυχε να θυμηθώ εκείνα τα πακέτα με τα δέκα τσιγάρα μέσα, που τα αγόραζα και διαρκούσαν μέρες, και δεν το πίστευα ότι ένα πακέτο 10 τσιγάρων μπορούσε να με παίρνει μέρες.

Επίσης, δεν το πιστεύω ότι τα τελευταία χρόνια, όταν μου τελείωναν, μπορούσα να καπνίζω 3-4 τσιγάρα μισοτελειωμένα, που τα έβρισκα ανακατεύοντας μέσα στο τασάκι. Αντιλαμβάνεσαι πόσο βρωμούσαν φαντάζομαι από τη στάχτη των υπολοίπων; Το γράφω και αηδιάζω. Τότε όμως ήταν πολύ φυσιολογικό.

Ούτε καν μου έκανε αίσθηση. Θυμάμαι επίσης ότι σε ένα αεροδρόμιο πήγα σε απομονωμένες τουαλέτες, γονάτισα μπροστά από την τουαλέτα, κάπνιζα, φυσούσα τον καπνό μέσα στη λεκάνη, έκλεινα το κάλυμμα της τουαλέτας και ξανά, μέχρι να τελειώσω το τσιγάρο, με το φόβο και την ελπίδα ότι δεν θα κτυπήσει ο συναγερμό.

Ντρέπομαι κιόλας τώρα που το γράφω αλλά… ήμουν εθισμένος. Πραγματικά δεν πιστεύω ότι αυτά που γράφω τα έκανα εγώ.

5. Η ΖΩΗ ΜΥΡΙΖΕΙ ΩΡΑΙΑ ΚΑΙ ΕΧΕΙ ΩΡΑΙΕΣ ΓΕΥΣΕΙΣ…
Αν είσαι καπνιστής/τρια, λογικά το ξέχασες. Τώρα που γράφω αυτές τις γραμμές, κάθομαι δίπλα από ένα βάζο με λουλούδια και μυρίζουν πραγματικά έντονα και υπέροχα.

Και πριν μερικές μέρες συνειδητοποίησα ότι πλέον, σχεδόν καθετί που τρώω έχει μια δική του ξεχωριστή γεύση. Παλιά δεν το ένιωθα.

Μόλις βάλω πχ μαρμελάδα στο στόμα μου, θα νιώσω την πολύ διακριτή γεύση του φρούτου από το οποίο είναι φτιαγμένη. Και θα νιώσω ότι η μαρμελάδα βατόμουρο είναι πολύ διαφορετική από τη μαρμελάδα φράουλας.

Τα μακαρόνια με φρέσκα κρέμα έχουν την τάδε γεύση ενώ τα σκέτα μακαρόνια με τρίμμα έχουν άλλη γεύση. Παλιά ήταν όλα τα φαγιά πάνω κάτω το ίδιο. Άγευστα.

Δεν το πιστεύω ότι μου στέρησα αυτή την απλή αλλά τόσο σημαντική απόλαυση της ζωής. Δεν το πιστεύω ότι τόσο απλά και εύκολα έβαζα αυτή τη βρωμιά μέσα μου.

Ότι αγόραζα και ρουφούσα καρκίνο, μόνιμη δυσοσμία, εξάρτηση, κόπωση, δύσπνοια, θάμπωμα και γέρασμα του δέρματος μου, μπλοκάρισμα των πνευμόνων μου, μείωση του προσδόκιμου της ζωής μου, απώλεια σημαντικής ικανότητας στη γεύση και την όσφρηση. Κυρίως, δεν το πιστεύω ότι έπαιζα τόσο ανηλεώς με τους νευροδιαβιβαστές μου.

Δεν το πιστεύω πραγματικά ότι έπεσα τόσο χαμηλά που επέτρεψα οι ορμόνες που ρυθμίζουν τα συναισθήματα μου να ελέγχονται από τσιγάρα και να βρίσκονται σε ένα αέναο φαύλο κύκλο*. Σκέτη παράνοια.

Τέλος, να σου πω τέσσερα πράματα, τα οποία θέλω να διαβάσεις με προσοχή:

  1. Δεν με ενοχλεί καθόλου, ούτε με βάζει στον παραμικρό πειρασμό το να βρίσκομαι δίπλα από άτομα που καπνίζουν. Φυσικά, εννοείται ότι τα φιλιά με καπνιστές είναι αηδιαστικά, όπως και οι ανάσες τους από απόσταση πλησιέστερη του ενός μέτρου.
  2. Στις αρχές του δεύτερου μήνα από την ημέρα που απεξαρτήθηκα, λόγω μιας άσχημης κατάστασης (άσχετης με την απεξάρτηση) έζησα περίπου μια βδομάδα εξαιρετικού άγχους που σχεδόν με οδήγησε σε κρίσεις πανικού. Για περίπου 4-5 μέρες αυτή τη βδομάδα ήμουν σε μόνιμη θλίψη και για περίπου 2-3 ήμουν σε κατάσταση πανικού. Ήμουν μόνος μου σε άλλη ήπειρο, ένιωθα ότι ήμουν στη μέση του πουθενά και σε σοκ για κάτι που έγινε, και για κάτι άλλο που έγινε on top of that. Λόγω του πανικού ένιωθα αβοήθητος, να με ρουφά το κρεβάτι, να μην μπορώ να σηκωθώ, να μην ξέρω τι να κάμω, πώς να δραπετεύσω, αν πρέπει να φύω ή να μείνω… ΔΕΝ ΜΟΥ ΠΕΡΑΣΕ ΚΑΝ ΑΠΟ ΤΟ ΜΥΑΛΟ ΝΑ ΚΑΠΝΙΣΩ.
  3. Αν καπνίζεις, κάνεις ότι έγραψα πιο πάνω ότι έκανα κι εγώ. Αγοράζεις και ρουφάς καρκίνο, μόνιμη δυσοσμία (βρωμάς), εξάρτηση, κόπωση, δύσπνοια, θάμπωμα και γέρασμα του δέρματος σου, μπλοκάρισμα των πνευμόνων σου, μείωση του προσδόκιμου της ζωής σου, απώλεια σημαντικής ικανότητας στη γεύση και την όσφρηση σου, αφήνεις οι ορμόνες που ρυθμίζουν τα συναισθήματα σου να ελέγχονται από τσιγάρα και να βρίσκονται σε ένα φαύλο κύκλο.
  4. Αν σκέφτεσαι να ‘το κόψεις’, να ξέρεις ότι θα είναι ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που μπορείς να κάνεις στον εαυτό σου. Σου αξίζουν πολλά παραπάνω από το να είσαι ΕΞΑΡΤΗΜΕΝΟΣ/Η, με όσα συνεπακόλουθα έχει αυτή η εξάρτηση σε κάθε τομέα της ζωής σου και πέραν αυτής. Και να ξέρεις ότι μπορείς να τα καταφέρεις. Αν όχι μόνος/η σου, τότε με βοήθεια.

Καλή απεξάρτηση. Σου αξίζει 🙂

Και καλή Άνοιξη

Άντρη μου, σε ευχαριστώ για αυτό το δώρο ζωής.

*’Ο οργανισμός χρησιμοποιεί αυτούς ακριβώς τους νευροδιαβιβαστές ικανοποίησης για να ξαναβρεί τεχνητά την διαταραγμένη ισορροπία του που προκαλεί το κάπνισμα και η νικοτίνη.

Όταν κάποιος ξεκινά το κάπνισμα οι πρώτες αντιδράσεις του σώματος είναι πολύ αρνητικές: βήχας, ναυτία, ζαλάδα και ενόχληση από την οσμή του καπνού. Όσο αγνοήσουμε τα σημάδια αυτά και συνεχίσουμε να καπνίζουμε, σιγά-σιγά, το σώμα προσαρμόζεται.

Ο οργανισμός παράγει σεροτονίνη και ντοπαμίνη για να καμουφλάρει τα δυσάρεστα συμπτώματα από το κάπνισμα, ώστε να μην νοιώθουμε τόσο άσχημα. Έτσι, κάθε φορά που καπνίζουμε, ο οργανισμός μας διεγείρεται να παράγει σεροτονίνη και ντοπαμίνη.

Γι’ αυτό οι περισσότεροι άνθρωποι μετά το κάπνισμα νοιώθουν παροδικά μεγαλύτερη ηρεμία και ευχαρίστηση. Επειδή όμως τα ευχάριστα αυτά αισθήματα είναι “τεχνητά” δεν διαρκούν πολύ.

Μετά από λίγο, η σεροτονίνη και η ντοπαμίνη στο σώμα μας πέφτουν και αισθανόμαστε άσχημα, πιο άσχημα από πριν. Έτσι, ασυναίσθητα, πάμε για ένα ακόμα τσιγάρο, για να ξαναέλθει αυτή η παροδική τεχνητή ηρεμία και ικανοποίηση.

Με αυτόν τον φαύλο κύκλο δημιουργείται ο εθισμός στην νικοτίνη. Και όσοι καταφεύγουν στο τσιγάρο για ν’ αντιπαλέψουν πρόσκαιρα την κατάθλιψη, αυξάνουν ολοένα τον αριθμό των τσιγάρων χωρίς μόνιμο και ουσιαστικό αποτέλεσμα’. (https://medicalnaturecenter.gr/kapnisma)

Copyright © 2019 OnlinEpikairotita.com

Show More

Related Articles

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Back to top button
Close

Χρησιμοποιείς Adblock... :-(

Αν μπορούσες να απενεργοποιήσεις το Adblock θα κάνεις κάποιους συνανθρώπους σου χαρούμενους. Δηλαδή εμάς, που τα μοναδικά έσοδα μας είναι από τις διαφημίσεις. Δεν θα το παρακάνουμε. Υπόσχεση! :-)