ΜουσικήΣυνεντεύξεις

Άννα-Μαρία Μπιλίδα: «Πολλές φορές όταν μου λένε ότι δε μπορώ, βρίσκω τον τρόπο να μπορέσω»

Μου παρουσιάζεται ως ένας αρκετά δυναμικός άνθρωπος και αρκετά ευαίσθητος. Αισιόδοξη και ταυτόχρονα της αρέσουν πάρα πολύ τα μελαγχολικά τραγούδια. «Ένας άνθρωπος δεν είναι μόνο ένα πράγμα» μου λέει. Ξεκίνησε με πιάνο από την τρίτη δημοτικού. Στο γυμνάσιο, επειδή ήταν σε μουσικό σχολείο, ξεκίνησε να μαθαίνει και κρουστά, παραδοσιακά, κιθάρα ηλεκτρική και ακουστική. Δεν παρακολουθεί πολύ τηλεόραση. Όταν το κάνει προτιμάει να βλέπει ντοκιμαντέρ ή παλιές συνεντεύξεις καλλιτεχνών. Έχει αντιληφθεί πως αυτήν τη στιγμή στην Ελλάδα δεν υπάρχουν χρήματα και δε γίνονται καλές παραγωγές.

Είναι ώριμη. Λέει αυτό που σκέφτεται, ίσως να έχει μεγαλώσει λίγο πιο γρήγορα απ’ ότι θα έπρεπε. Είναι ειλικρινής. Η μουσική είναι το οξυγόνο της. Δε θα την παρατούσε για τίποτα άλλο. Άλλωστε, έτσι εκφράζεται. Η μαμά της έβαλε το σποράκι κι αυτή άνθισε. Είναι η Άννα Μαρία Μπιλίδα.

Μουσικά κάνεις κάτι τώρα;

Ναι. Πριν λίγες μέρες έκανα ένα live στο Bookabar στο Μαρούσι και τώρα ετοιμάζω κάποιες άλλες εμφανίσεις στην Αθήνα, σε διάφορες μουσικές σκηνές. Θα κάνω ακόμη μια εμφάνιση στο Bookabar στις 27 Φεβρουαρίου, το  κλείσαμε γιατί πήγε πολύ καλά αυτό. Επίσης, γράφω κάποια κομμάτια. Στο επόμενο διάστημα θα βγει μια διασκευή ενός κομματιού παλιού. Υπάρχει ακόμα ένα τραγούδι που έχουμε γράψει μαζί με τον Βλάσση Κωστούρο το οποίο τιτλοφορείται «Παράξενα Παιχνίδια», ετοιμάζεται. Μάλλον θα βγει πρώτα η διασκευή και μετά αυτό.

DSC_5052Να φανταστώ η άφιξη του δικού σου τραγουδιού σε κάνει χαρούμενη.

Δε χαίρομαι μόνο για αυτό το τραγούδι, χαίρομαι για το σύνολο γιατί κάνω πράγματα τα οποία με εκφράζουν, δεν κάνω πράγματα επειδή το επιβάλλει η κατάσταση. Είμαι ευτυχισμένη με αυτό, βγαίνουν αβίαστα τα πράγματα και είναι επιλογές μου.

Ποιά είναι τα πράγματα που σε εκφράζουν στη μουσική;

Καταρχάς, τη μουσική την αντιλαμβάνομαι σαν ήχο. Η αισθητική της είναι αυτή που θα με τραβήξει αλλά και ο λόγος γιατί είναι το πιο σημαντικό. Προηγείται ο λόγος και ειδικότερα σε μια χώρα όπως η δική μας όπου η γλώσσα είναι πολύ δυνατή. Έχει πολύ μεγάλη δύναμη η ελληνική γλώσσα. Με το που ακούς κάτι αυτομάτως σε πηγαίνει κάπου αλλού. Δηλαδή ακούς τη λέξη «θάλασσα». Σε μια χώρα σαν την Ελλάδα η θάλασσα έχει μία φανταστική έννοια. Σε μία χώρα όπως είναι η  Αγγλία δεν έχουν την ίδια εικόνα. Εμείς μπορούμε να πάρουμε όλους τους ήχους της χώρας μας και όλην την ομορφιά της και να τη βάλουμε μέσα σε ένα κομμάτι. Αυτη είναι η όλη μαγεία. Οπότε εγώ αντιλαμβάνομαι τη μουσική δια μέσω του ήχου και του στίχου.

Πιστεύεις ότι ο Έλληνας εκτιμάει τη μαγεία αυτήν της μουσικής για την οποία μιλάς;

Πιστεύω πως αν δεν την εκτιμούσε δε θα υπήρχαν ο Μάνος Χατζιδάκις, ο Θεοδωράκης, η Δήμητρα Γαλάνη, η Άλκιστις Πρωτοψάλτη. Η τέχνη γενικότερα στην Ελλάδα εκτιμάται. Υπάρχουν πολλοί καλοί φωτογράφοι οι οποίοι κάνουν συνέχεια εκθέσεις. Αν δεν ψάξεις, αν δεν ασχοληθείς, δε θα το βρεις. Εγώ για παράδειγμα έχω μια μαμά η οποία είναι μουσικός και ταυτόχρονα είναι και συλλέκτης πινάκων ζωγραφικής. Αυτό δεν της το έμαθε η μαμά της. Έφυγε από την πόλη της, ήρθε στην Αθήνα, άρχισε να ψάχνεται. Όσο ψάχνεσαι, σε πάει..

Εσύ ψάχνεις;

Ψάχνω πάρα πολύ!

Απ’ ότι έχω καταλάβει από τα social media, όντως ψάχνεσαι πάρα πολύ, βλέπω συνεχώς στο Instagram για παράδειγμα, που ασχολείσαι με το γύρω σου και μου ‘χει κάνει πολύ εντύπωση που το ψάξιμό σου είναι τόσο ώριμο σε αυτήν την ηλικία.

Απλά όταν βλέπω κατι που μου αρέσει πάρα πολύ, επειδή μου αρέσει και το Instagram αρκετά -και η φωτογραφία, θα το αποτυπώσω στο φακό αυτό το κάτι. Η δική μου αισθητική είναι αυτό. Είναι η ματιά μου μπρος στον κόσμο. Έτσι βλέπω τη θάλασσα, έτσι βλέπω τον ουρανό..

Θα σε χαρακτήριζα «ερωτευμένη με την Αθήνα». Είσαι;

Είμαι, πάρα πολύ! Μεγάλωσα στην Τρίπολη αλλά η πόλη μου δεν ήταν η επιλογή μου, είναι εκεί που βρέθηκα. Στην Αθήνα ερχόμουν γιορτές επειδή είναι η γιαγιά μου εδώ ενώ ερχόμουν και διακοπές. Ήταν πάντα η ιδανική πόλη για ‘μενα.

Δεν ήθελες δηλαδή να έρθεις απλά επειδή είναι μια μεγαλύτερη πόλη από αυτήν που μεγάλωνες;

Όχι, μου άρεσε. Είμαι 9 χρόνια πια εδώ. Έχω δει τόσα πράγματα και υπάρχουν άλλα τόσα που δεν έχω δει. Οπότε ψάχνω ακόμη..

Έχεις σκεφτεί ποτέ να φύγεις από την Ελλάδα; Ίσως,  να έχεις φανταστεί τον εαυτό σου σε μια χώρα του εξωτερικού; Γενικά έχεις ταξιδέψει;

Έχω ταξιδέψει. Έχω πάει περίπου 7-8 φορές στην Ευρώπη κι ακόμη 2 φορές στην Αμερική. Αν κάποια στιγμή θέλησα να φύγω, ήταν για να σπουδάσω. Αντί να έρθω στην Αθήνα το 2007 που ήρθα για να σπουδάσω, ήθελα να πάω στην Αμερική και πιο συγκεκριμένα στο Σικάγο, σ’ ένα πανεπιστήμιο. Είχα κάνει ένα ταξίδι αλλά τελικά δεν επεδόθη. Οι γονείς μου ήταν λίγο αρνητικοί, ήμουν κι εγώ λίγο φοβισμένη στη συγεκριμένη φάση και  προτίμησα να σπουδάσω στην Αθήνα.

Τώρα θα πήγαινες; Είτε για σπουδές είτε για δουλειά..

Τώρα, αυτήν τη στιγμή, αυτό που κάνω εδώ πέρα με καλύπτει πάρα πολύ. Σίγουρα υπάρχουν βιοποριστικοί λόγοι, καθώς είναι δύσκολο να το καταφέρεις αυτό νωρίς μέσα από τη μουσική αλλά χρειάζεται υπομονή και πείσμα. Στο εξωτεριό δε θα καταφέρω να κάνω αυτό που θέλω. Εγώ θέλω να τραγουδάω στα ελληνικά, δε θέλω να τραγουδάω στα γερμανικά, στα γαλλικά κλπ.

Αν όμως σου δινόταν η ευκαιρία για αύριο κιόλας να φύγεις, κάπου στο εξωτερικό, να δουλέψεις σ’ ένα ελληνικό μαγαζί όπου θα τραγουδάς;

Όχι, δε θα το έκανα. Δε θα το έκανα επειδή θα ήταν σα να έχω απογοητευτεί με την τωρινή κατάσταση κι έτσι να αποχωρώ. Εγώ, όμως, δεν είμαι άνθρωπος που απογητεύεται εύκολα, ούτε τα παρατάει. Το  όνειρό μου είναι να ζήσω στην Ελλάδα έτσι όπως το φαντάζομαι εγώ.

Δε μπορείς να πεις ότι είναι ιδιαίτερα θετικό το γεγονός ότι δεν απογοητεύεσαι εύκολα καθώς όταν κάτι πάει λάθος κι έρθει η απογοήτευση δε μπορείς να επιμένεις εκεί συνεχώς.

Υπάρχει διαφορά στο να απογοητεύεσαι και στο να επιμένεις στο λάθος. Το θέμα είναι να μπορείς να φεύγεις την κατάλληλη στιγμή.

Εσύ μπορείς –και προπαντώς- ξέρεις να φεύγεις την κατάλληλη στιγμή;

Μέχρι στιγμής στη ζωή μου από την επαγγελματική πλευρά θεωρώ ότι δεν έχω κάνει εκπτώσεις στον εαυτό μου. Ίσως είμαι τυχερή. Υπάρχει και αυτό.

DSC_2615

Παραδέχεται πως η Ελλάδα είναι μια χώρα με πολλές ταμπέλες, η ίδια, όμως, προσπαθεί να κρατήσει τον εαυτό της μακριά από αυτό. Έχει μεγάλη πίστη στους ανθρώπους και θεωρεί ότι οι άνθρωποι συλλογικά μπορούν να καταφέρουν πολλά και μεγάλα πράγματα αρκεί να το θέλουν.

Το 2010 είχε λάβει μέρος στο ελληνικό X-Factor ενώ λίγα χρόνια μετά λαμβάνει μέρος και στο μουσικό σόου “The Voice Of Greece”. «Στο X-Factor πήγα με τον αδερφό μου, ήταν για πλάκα, δεν ήμουν έτοιμη. Το Voice από την άλλη, ήταν μια συγκυριακή κατάσταση. Δεν ήταν ότι ήθελα να βγω στην τηλεόραση, απλά προέκυψε. Ένας γνωστός μου επέμενε να στείλω συμμετοχή κι έστειλα δύο cover τελευταία στιγμή. Παρ’ όλα αυτά ακόμη και τότε το διαπραγματευόμουν αν θα πάω ή όχι. Εν τέλει με πήρανε κι έτσι πήγα.»

Από την εποχή του X-Factor ως την εποχή του Voice πόσο είχες αλλάξει εσύ σαν άνθρωπος αλλά και σαν μουσικός;

Κοίτα, η αλήθεια είναι ότι το X-Factor για εμένα δεν υπήρχε, δεν ήταν μια προσπάθεια δική μου για να καταφέρω κάτι. Ήταν σαν ένας καφές που βγαίνεις. Έχουν αλλάξει πράγματα όμως από το Voice έως τώρα. Αυτό που έχει αλλάξει από τότε έως τώρα, είναι ότι ξέρω ακόμη περισσότερο τι θέλω να κάνω. Και πως θα το κάνω. Το Voice ήταν μια κατάσταση αρκετά αγχωτική και ταυτόχρονα πάρα πολύ οργανωμένη. Είχες μια παραγωγή από πίσω η οποία τα είχε όλα στήσει για εσένα πριν από ‘σενα. Επομένως δε χρειαζόταν να μπει κανείς στη διαδικασία «Πρέπει να κάνω το ένα..πρέπει να κάνω το άλλο..» Μέσα σε όλο αυτό υπήρχε μια προστασία, επιρατούσε μια κατάσταση που δεν υπάρχει έξω από ένα σόου. Βγαίνοντας από αυτό, έπρεπε να δω τη ζωή κανονικά. Πως είναι να δουλεύεις. Εγώ τότε δούλευα με το Μιχάλη Χατζηγιάννη. Ήταν μια εμπειρία μοναδική. Ο Μιχάλης είναι ένας άνθρωπος που είναι εξαιρετικός μουσικός και πέραν του γεγονότος ότι είναι ο πιο εμπορικός τραγουδιστής, έχει γράψει πάρα πολλά κομμάτια εκ των οποίων το 90% το ξέρουμε. Μου έδωσε την ευκαιρία να είμαι δίπλα του κι αυτό ήταν το μεγαλύτερο μάθημα που πήρα αυτά τα 2 χρόνια.

Όλο αυτό από τότε έως σήμερα μ’ έχει αλλάξει. Με έχει δυναμώσει, έχω κάνει περισσότερα μαθήματα φωνητικής διότι δεν επαναπαύθηκα στο κομμάτι του σόου. Νιώθω πιο δυνατή από ποτέ μουσικά.

Σαν άνθρωπο, υπάρχει κάτι που σου έμαθε το Voice;

Καταρχάς, αυτό που πλέον λέω –κυρίως για την τηλεόραση- είναι ότι τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Κι αυτό είναι και ωραίο. Όπως στις ταινίες που ο σκηνοθέτης τραβάει αυτό που θέλει να δούμε εμείς, ενώ από πίσω μπορεί να υπάρχει άλλο σκηνικό. Έτσι είναι και η τηλεόραση. Δείχνει αυτά που θέλει να δείξει.

Θεωρεί ότι η τηλεόραση είναι ένα μέσο πάρα πολύ δυνατό. Έχει μεγαλώσει με αυτήν. Κυρίως με την ιδιωτική τηλεόραση καθώς όταν γεννήθηκε άνοιξε αυτή.

«Εμένα η τηλεόραση ως τώρα με έχει βοηθήσει, δε μου έχει κάνει κακό».

Η coach σου μέσα στο παιχνίδι, ήταν η Μελίνα Ασλανίδου. Σε βοήθησε να εξελιχθείς;

Εννοείται. Όπως όλοι βέβαια. Ένας άνθρωπος που ξεχωρίζω είναι η Δέσποινα Βανδή. Είναι ένας άνθρωπος που δινόταν σε ό,τι έκανε, ήταν εκεί σε όλες τις πρόβες των παιδιών της αλλά πολλές φορές και των άλλων. Ήταν εκεί 100%. Την έχω δει ακόμη 2-3 φορές μετά το σόου, απ’ έξω, και χαίρομαι αφάνταστα. Η ευφυΐα, η ανθρώπινη πλευρά της και όλο το σύνολο ήταν κάτι που με εξέπληξε ευχάριστα.

Έχεις μετανιώσει που διάλεξες τη Μ. Ασλανίδου τότε;

Όχι, δεν έχω μετανιώσει για τίποτα. Όλες μου επιλογές ήταν αυτές που ήταν και εκείνη τη στιγμή λειτουργούσα ενστικτωδώς. Απλά, αν γυρνούσα, ίσως να πήγαινα με τη Δέσποινα Βανδη. Τότε δεν την ήξερα. Ούτε τη Μελίνα ήξερα απλά εκείνην τη στιγμή μου έδειξε ότι με ήθελε πάρα πολύ.

Τι πιστεύεις ότι ήταν αυτό σε εσένα που έκανε τον κόσμο να σε ψηφίζει και να σε κρατήσει ως τον ημιτελικό;

Μάλλον είδε κάτι σε εμένα. Δεν ξέρω τι ακριβώς να σου πω. Είναι ένα σύνολο πραγμάτων που φαίνεται στην τηλεόραση.

Θεωρείς ότι τώρα έχεις χαθεί;

Δε χάθηκε κάτι. Για τους ανθρώπους που παρακολουθούν τηλεόραση, ναι, έχω χαθεί. Για τους ανθρώπους που ψάχνουν, θα με βρουν. Ο τρόπος που υπάρχω στο χώρο αυτήν τη στιγμή, είναι τα πρώτα μου βήματα. Δεν ήθελα ποτέ να κάνω ένα άλμα και ξαφνικά να βρεθώ από το Voice σε μεγάλη σκηνή. Το μετά έχει σημασία. Το πόσο αντέχω πάνω στη σκηνή. Η σκηνή δε σηκώνει πολύ κόσμο. Ελπίζω εμένα να καταφέρει να με σηκώσει.

DSC_2526

Έχει σπουδάσει δημοσιογραφία ενώ παλαιότερα είχε ξεκινήσει και μαθήματα υποκριτικής τα οποία δεν έχει τελειώσει ακόμα. «Είναι όλα κομμάτια μου. Απλώς η μουσική είναι τόσο ισχυρή που θα μπορούσε να με κάνει να παρατήσω το οτιδήποτε άλλο.»

Ποια ήταν τα κριτήριά σου ώστε να διαλέξεις να ασχοληθείς επαγγελματικά με τη μουσική κι όχι με τη δημοσιογραφία εφ’ όσον την έχεις σπουδάσει;

Καταρχάς η μουσική υπάρχει στη ζωή μου ανέκαθεν. Γεννήθηκα μες τη μουσική. Ήταν ένας δρόμος που ήταν ήδη στρωμένος λόγω της μητέρας μου.Ξεκίνησα με πιάνο από την τρίτη δημοστικού. Στο γυμνάσιο, επειδή ήμουν σε μουσικό σχολείο ξεκίνησα να μαθαίνω και κρουστά, παραδοσιακά, ηλεκτρική και ακουστική κιθάρα.

Με την υποκριτική τι γίνεται; Έχεις κάποτε ξεκινήσει να ασχολείσαι και με αυτήν..

Δεν έχω τελειώσει ακόμα. Μαζί με τη δημοσιογραφία τότε, είχα ξεκινήσει κι αυτό. Το ξεκίνησα κυρίως για να με βοηθήσει στο κομμάτι της μουσικής, δε θέλησα ποτέ να γίνω ηθοποιός. Πιστεύω όμως ότι αυτά συνδέονται μεταξύ τους.

Θα χαρακτήριζες τον εαυτό σου πολυτάλαντο ή απλά ως έναν άνθρωπο που θέλει να κάνει πολλά;

Δε μπορώ να χαρακτηρίσω τον εαυτό μου πολυτάλαντο, μπορώ να πω όμως ότι κάνω αυτά που μου αρέσουν. Εμένα δε μου φαίνονται πολλά. Υπάρχουν άνθρωποι που κάνουν πολλά περισσότερα από αυτά. Κάνω αυτό που θέλω. Δε σκέφτομαι αν είναι πολλά ή όχι.

Η καθημερινότητά σου ποια είναι; Υπάρχει κάτι μέσα σε αυτήν που πρέπει να κάνεις και δεν το θες;

Μου αρέσει να κάνω πάρα πολλές βόλτες στην Αθήνα. Πηγαίνω σε πολλές θεατρικές και μουσικές παραστάσεις, διαβάζω, γράφω μουσική, παίζω πιάνο και κιθάρα, τραγουδάω, μου κάνουν μαθήματα φωνητικής και όταν προλαβαίνω μέσα σε όλα αυτά κάνω και γυμναστική.

Αν μου αρέσει κάτι θα το πω. Αν δε μου αρέσει θα προσπαθήσω να βρω τον τρόπο να το πω. Μου είναι δύσκολο να πληγώνω κάποιον ή να κάνω τον άλλον να νιώθει άσχημα. Οπότε αυτό το διάστημα ψάχνω να βρω τον τρόπο να λέω ‘όχι’ σε ό,τι δε μ’ αρέσει μη σκεπτόμενη ότι φέρνω τον άλλον σε δύσκολη θέση. Είναι φάση της πραγματικής ενηλικίωσης το ‘όχι’.

Όσο για τα ‘όχι’ που έχει ακούσει αυτή στη ζωή της, επιμένει πως υπάρχει πάντα τρόπος να κάνει κάποιος αυτό που θέλει αρκεί να το θέλει πολύ και να το δουλεύει ακόμα περισσότερο.

«Πολλές φορές όταν μου λένε ότι δε μπορώ, βρίσκω τον τρόπο να μπορέσω». Στα μάτια της, όσην ώρα μιλούσε, μπορούσα να δω αυτήν τη δύναμη της ψυχής που την κάνει πάντα να μπορεί!

Διαβάστε περισσότερα

Demetra Tsipi

Σπούδασε Δημοσιογραφία στο Ι.Ε.Κ. ΟΜΗΡΟΣ.

Related Articles

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Back to top button
Close