ΑΠΟΨΕΙΣ

Καιρός να γυρίσουμε σελίδα…

Συζητώντας με μία φίλη πρόσφατα, μου έθεσε το εξής ερώτημα: Η Κύπρος σαν ένα νησί στο οποίο κατοικούν πολλές διαφορετικές εθνότητες (Ελληνοκύπριοι, Τουρκοκύπριοι, Αρμένιοι, Λατίνοι και Μαρωνίτες) γιατί εμείς οι Ελληνοκύπριοι – σαν η πλειοψηφούσα κοινότητα – δεν είχαμε κανένα πρόβλημα με τις άλλες κοινότητες παραμόνο με τους Τουρκοκύπριους;

Όμως ποια είναι η αλήθεια; Υπάρχει όντως πρόβλημα συνύπαρξης με τους Τουρκοκύπριους; Και αν όντως υπάρχει ποια είναι τα αίτια της δημιουργίας αυτού και πώς μπορούμε να το αντιμετωπίσουμε;

Κατά την προσωπική μου άποψη ουδέποτε υπήρξε πρόβλημα συνύπαρξης με τους Τουρκοκύπριους. Αντίθετα κατά την διάρκεια των αιώνων οι δύο μεγαλύτερες κοινότητες του νησιού ζούσαν αρμονικά με ειρήνη, αγάπη και συνεργασία. Δεν υπήρξε κανένα απολύτως πρόβλημα μέχρι την στιγμή που ορισμένα συμφέροντα δεν επέτρεπαν την αρμονική συμβίωση των δυο κοινοτήτων.

Αρχικά, διαδραμάτησε σημαντικό ρόλο ο βρετανικός αποικιακός παράγωντας. Όπως και σε κάθε αποικία τους οι Βρετανοί εφάρμοσαν και στη Κύπρο το ρητό “Διαίρει και βασίλευε”. Σε πολιτειακό αλλά και κοινοτικό επίπεδο οι Βρετανοί στόχευαν στην δημιουργία ενός κλίματος αντιπαλότητας, έχθρας και χάσματος ανάμεσα σε Ελληνοκύπριους και Τουρκοκύπριους με σκοπό να ασκούν την δική τους πολιτική. Παράλληλα, η γενικότερη στάση και δράση των Ελληνοκυπρίων δυναμιτίζει περαιτέρω το κλίμα.

Οι Ελληνοκύπριοι – όσο και να μην το παραδέχονται ορισμένοι – θεωρούσαν την Κύπρο μια αμιγώς ελληνική νήσο και όχι σαν τόπο συνύπαρξης πολλών οντοτήτων. Η αντίληψη αυτή την οδήγησε να ακολουθήσει μία μονόπλευρη και μονοδιάστατη πολιτική, πράγμα το οποίο προκάλεσε την έντονη αντίδραση και όξυνση του εθνικισμού των Τουρκοκυπρίων.

Οι Βρετανοί αποικιοκράτες αντί να αναλάβουν ένα “πυροσβεστικό” ρόλο τορπίλιζαν περαιτέρω το κλίμα. Ακολούθησε ο απελευθερωτικός αγώνας της ΕΟΚΑ, η εμφάνηση της ΤΜΤ και η εμπλοκή της Τουρκίας (με τις ευλογίες των Βρετανών) στα πολιτικά δρώμενα της Κύπρου.

Όλα αυτά οδήγησαν τον εκατέρωθεν εθνικισμό στο ζενίθ και τις σχέσεις των δύο κοινοτήτων στην χειρότερη φάση της ιστορίας τους. Ακολούθησε η ίδρυση της ανεξάρτητης Κυπριακής Δημοκρατίας το 1960, η οποία είχε δικοινοτική μορφή διοίκησης. Την περιόδο αυτή οι Κύπριοι είχαν μία μοναδική ευκαιρία να αφήσουν πίσω τους το μολυσμένο από εθνικισμό παρελθόν να χαράξουν μία νέα σελίδα στην ιστορία, πράγμα το οποίο φυσικά δεν έπραξαν.

Τα ηνία της Κυπριακής Δημοκρατίας τα κρατούσαν ακραίοι εθνικιστές από τις δύο κοινότητες οι οποίοι στόχευαν στον θάνατο του “ανεπιθύμητου βρέφους” με σκοπό την εκπλήρωση των εκατέρωθεν στόχων (Ένωση, Ταξίμ).

Η δικοινοτικός χαρακτήρας της Κυπριακής Δημοκρατίας κράτησε μόλις τρία χρόνια. Στα χρόνια τα αποία ακολούθησαν συνεχίστηκε το κλίμα πόλωσης και όξυνσης του εθνικισμού με διάφορα επεισόδια που έλαβαν χώρα, με αποκορύφωμα την τουρκική εισβολή του 1974 που οδήγησε στην βίαιη και αιματηρή διχοτόμηση του νησιού.

Σήμερα 42 χρόνια μετά την βάρβαρη τουρκική εισβολή, έχουμε να επιλέξουμε δύο δρόμους. Τον δρόμο της επανένωσης του τόπου και του λαού, και τον δρόμο της οριστικής διχοτόμησης. Είμαι πεπεισμένος ότι η πλειοψηφία του λαού και της πολιτικής ηγεσίας έχει συνειδητοποιήσει πως η λύση του μακροχρόνιου κυπριακού προβλήματος αποτελεί μονόδρομο. Η λύση δεν είναι όμως αποκλειστικά θέμα της πολιτικής ηγεσίας. Τα θεμέλια μιας επιτυχημένης και διαρκούς λύσης θα τεθούν από τον λαό.

Εάν πραγματικά θέλουμε λύση πρέπει να αναρωτηθούμε κατά πόσον είμαστε έτοιμοι να αλλάξουμε νοοτροπία σαν κοινωνία. Συγκεκριμένα να καθαρίσουμε τις μολυσμένες μας ψυχές από το μίσος και τον εθνικισμό. Να εγκαταλείψουμε τις πράξεις και τις πολιτικές που μας οδήγησαν στο έσχατο σημείο σαν κοινωνία και σαν πολιτεία. Να θεωρούμε όλα τα σύνοικα στοιχεία σαν αδελφούς και συνεργάτες και όχι σαν αντίπαλους.

Η Κυπριακή Δημοκρατία οφείλει να καταστεί το σπίτι και το καταφύγιο όλων των Κυπρίων ανεξαρτήτως εθνοτικής προέλευσης και όχι ένα δεύτερο ελληνικό κράτος. Μόνο έτσι μπορούμε να ελπίζουμε σε καλύτερες και πιο ελπιδοφόρες μέρες για τον τόπο μας.

Ο τόπος μας χρειάζεται συνολική αλλαγή. Όπως σε κάθε περίπτωση, έτσι και στην δική μας, ο φορέας αυτής της αλλαγής οφείλει να καταστεί η παιδεία. Όντας το κλειδί που ανοίγει όλες τις πόρτες, η σωστή παιδεία μπορεί να διαδραματίσει τον ρόλο του σημαντικότερου υποστηρικτή της λύσης.

Μέσα από την καλλιέργεια του σεβασμού προς την διαφορετικότητα και ταυτόχρονα με την ανάπτυξη της κουλτούρας ειρήνης και συμβίωσης μεταξύ των δύο κοινοτήτων, η λύση θα βασίζεται σε γερές βάσεις και ως εκ τούτου θα καθίσταται διαρκής και επιτυχημένη. Κάθε μέρα που περνά – παρόλο που δεν το έχουμε συνειδητοποιήσει όσο θα έπρεπε – τα τετελεσμένα της εισβολής και της κατοχής ολοένα και εδραιώνονται.

Σε περίπτωση μη λύσης η διχοτόμηση θα είναι πλεόν μόνιμη, ο κυπριακός λαός θα διχαστεί ολοκληρωτικά και σε βάθος χρόνου τα σύνορα της Τουρκίας θα φτάσουν εώς την πράσινη γραμμή. Ήδη έχουμε χάσει 42 χρόνια. Δεν έχουμε άλλο καιρό για χάσιμο.

Λένε πως ο πόνος μοίαζει με σεισμό. Εμείς σε αυτόν τον τόπο ζήσαμε πολύ πόνο και ταρακουνηθήκαμε πολύ. Μετά από κάθε σεισμό, μέσα από τα συντρήμια ξεκινά η ανοικοδόμηση και η αναγέννηση. Αυτό οφείλουμε να πράξουμε και εμείς.

Είναι δικαίωμα μας να θέλουμε να ζούμε σε μια ειρηνική και επανενωμένη χώρα, απάλλαγμενη από την κατοχή αλλά και από τον κάθε μορφής φανατισμό και εθνικισμό. Απαιτούμε ένα καλύτερο μέλλον για εμάς και τις επόμενες γενιές χωρίς μίσος και απώλειες άλλων αγαπημένων προσώπων. Ναι μπορούμε να το πετύχουμε!

Αρκεί να το πιστέψουμε. Για αυτό πρέπει να κλείσουμε τα αυτιά μας σε όλες τις απορριπτικές διχοτομικές σειρήνες που μας κατακλίζουν καθημερινώς και να εργαστούμε ακατάπαυστα για την Κύπρο που θέλουμε. Μία Κύπρο φάρο που θα φωτίζει με το φως της ειρήνης όλον τον κόσμο. Ναι μπορούμε!

Ορέστης Αγησιλάου,
Φοιτητής του τμήματος τουρκικών σπουδών του Πανεπιστημίου Κύπρου

Copyright © 2019 OnlinEpikairotita.com

Show More

Related Articles

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Back to top button
Close

Χρησιμοποιείς Adblock... :-(

Αν μπορούσες να απενεργοποιήσεις το Adblock θα κάνεις κάποιους συνανθρώπους σου χαρούμενους. Δηλαδή εμάς, που τα μοναδικά έσοδα μας είναι από τις διαφημίσεις. Δεν θα το παρακάνουμε. Υπόσχεση! :-)