Μία σου και μία μου

Harris Georgiades

Το «Μία σου και μία μου» αυταπόδεικτα οδηγεί σε φαύλο κύκλο – σαν αυτό που μπήκε ο Συνεργατισμός, για να καταλήξει μετά από 109 χρόνια σε κλείσιμο.  

Με αυτή τη λαϊκή ρήση λειτουργούσε τόσα χρόνια το συνεργατικό πιστωτικό σύστημα. Ήταν άλλωστε γνωστό και καλά κρυμμένο. Χρειάστηκε όμως να φτάσουμε στο πόρισμα για να αποκαλυφθεί και επίσημα πως γινόντουσαν συνδιαλλαγές μεταξύ των κομμάτων.

Το πόρισμα είπε και άλλα. Γενικώς είπε πολλά. Ο Χάρης Γεωργιάδης, ίσως και να μην είναι το πρόβλημα, αλλά σίγουρα απέτυχε να γίνει η λύση. Είτε μας αρέσει, είτε όχι ο υπουργός Οικονομικών έχασε τη μοναδική ευκαιρία να σώσει την πολιτική στη χώρα μας.

Όντας ο άνθρωπος που έχει καρπωθεί (δικαιολογημένα θα έλεγα) την επιτυχία της προσπάθειας που έγινε με τη συνδρομή τόσων άλλων για έξοδο της Κύπρου από τα μνημόνια, θα ήταν επωφελής αν επωμιζόταν και την πορεία του Συνεργατισμού από το 2013 μέχρι σήμερα.

Ανέκαθεν τον θεωρούσα ως έναν από τους εκπροσώπους του ορθολογισμού στην πολιτική. Θυμάμαι που έγραφε περί αυτοκριτικής και επισήμαινε ότι χρειάζεται να εντοπίζονται οι παραλήψεις και να γίνεται παραδοχή λαθών, ώστε να υπάρχει ανταπόκριση από τους πολίτες που πάντα έχουν ψηλές προσδοκίες.

Έλα όμως που στην προκείμενη δεν έγινε παραδοχή. Διότι πριν από το κλείσιμο, που πιστεύω ότι έπρεπε να γίνει, μεσολάβησαν λάθη μυρίων. Συνεπώς η ευθύνη που του καταλογίζεται δεν είναι παρά δικαιολογημένη. Ένα και το αυτό ή κανένα από τα δύο.

Αυτό το άρθρο θα είχε σίγουρα διαφορετικό τίτλο και περιεχόμενο εάν ο υπουργός έκανε κάτι πιο σοφό, αντί της πρώτης εκνευριστικά αυθόρμητης αντίδρασης και της ανακοίνωσης για μετεχρονολογημένη παραίτηση.

Θα μπορούσε κάλλιστα να δείξει πως υπάρχουν πολιτικοί που ξεκολλούν από την καρέκλα – έστω και χωρίς να χρειαστούν χιλιάδες έξω από το Προεδρικό. Πως υπάρχει ακόμη συνείδηση και ευθυξία στην κυπριακή πολιτική. Τα υπόλοιπα θα τα απαντούσε ο κόσμος.

Αμ, δεν. Επέλεξε τη διατήρηση της αντίληψης που επικρατεί στην κυπριακή κοινωνία. Που λέει ότι το κράτος δε θέλει πολίτες αλλά υπηκόους και παρέχει εξασφάλιση μόνο σε όσους αποδέχονται την παντοδυναμία του. Που οι αμοιβές δεν αντιστοιχούν σε απόδοση έργου αλλά σε παζαρέματα και που κανείς δε κόπτεται αν θα βγάλει εις πέρας μία ευθύνη.

Το να ρίχνεται λοιπόν το φταίξιμο στα κόμματα και τα μη εξυπηρετούμενα δάνεια (που ασφαλώς και φταίνε), δεν σημαίνει πως αφαιρείται η ευθύνη από την κορυφή της πυραμίδας. Αλλά ούτε αποτελεί άλλοθι για την Κυβέρνηση, πολλώ δε μάλλον όταν ο Πρόεδρος εξελέγη από τη μεγαλύτερη πολιτική παράταξη του τόπου, της οποίας έχει διατελέσει επί χρόνια ηγέτης.

Από την άλλη η αντιπολίτευση αποδεικνύεται αναιμική, αφού στα τόσα επιχειρήματα που θα μπορούσε να προτάξει, επέλεξε το χειρότερο. Με τον παραδοσιακό νόμο του «οφθαλμόν αντί οφθαλμού» είχε το θράσος να μιλήσει για το Μαρί.

Χρησιμοποιώντας τις πάλαι ποτέ πρακτικές της, ζήτησε την παραίτηση του υπουργού γιατί κι αυτός ζητούσε τα ίδια για την τότε Κυβέρνηση. Ξεχνάει ωστόσο πως το 2011 δεν ήταν μόνο η αντιπολίτευση που ξεσηκώθηκε αλλά και ο κόσμος. Η κατάσταση διαφέρει για έναν απλούστατο λόγο: τότε υπήρξαν νεκροί άνθρωποι.

Αδυνατεί μάλλον να καταλάβει πως ο Χριστόφιας αποτελεί παρελθόν για την πολιτική. Η επαναφορά του στο προσκήνιο, είτε από πολιτικούς αντιπάλους, είτε από την αριστερά, δεν είναι τίποτε άλλο παρά ζημιογόνα για το ίδιο το κόμμα της αριστεράς. Θέλει το ΑΚΕΛ να γυρίσει πίσω;

Έχουμε βέβαια και τα υπόλοιπα κόμματα που δεν κάνουν τίποτε άλλο από το να παραμένουν παρατηρητές και να ακολουθούν τα όσα συμβαίνουν. Στο μεταξύ ο κόσμος φαίνεται να χωρίζεται σε αυτούς που αδιαφορούν παντελώς και σε αυτούς που πικραίνονται. Μπορεί οι επόμενες εκλογές να μην έχουν να πουν πολλά αλλά το 2023 δεν είναι μακριά. Το πολιτικό σκηνικό θολό, απογοητευτικό και μίζερο.

Θα καταλάβουν άραγε οι πολιτικοί και οι πολίτες πως πρέπει να σταματήσει η συνδιαλλαγή του «Μία σου και μία μου» ή θα συνεχίσει να βαλτώνει η πολιτική;

Copyright © 2019 OnlinEpikairotita.com

Zoe Panayi
Founder & Owner of OnlinEpikairotita | Σπουδές Επικοινωνίας και Μέσων Μαζικής Ενημέρωσης, της σχολής Οικονομικών και Πολιτικών επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εργάζομαι ως ελεύθερη επαγγελματίας στο χώρο της ενημέρωσης, της επικοινωνίας και του διαδικτύου.