Blog

Μια βόλτα στα κατεχόμενα μέρη

Μια αναγνώστρια της ιστοσελίδας μας θέλησε να μοιραστεί μαζί μας τα συναισθήματά της από την επίσκεψή της στα κατεχόμενα μέρη. Επιθυμία της να παραμείνει ανώνυμη.

Με βουρκωμένα μάτια και με ύφος φανερά φορτισμένο συναισθηματικά περιγράφει:

Ήταν Σάββατο μεσημέρι, όταν επισκέφθηκα για πρώτη φορά τα κατεχόμενα μέρη της Κύπρου. Το πρώτο συναίσθημα που με κατέβαλε, καθώς φτάναμε πια πολύ κοντά στον έλεγχο διαβατηρίων, ήταν η αδικία. Μπορεί  να πέρασαν 41 χρόνια  από την Τουρκική εισβολή, αλλά ακόμα δεν μπορώ να δεχθώ ότι πρέπει να περάσουμε από έλεγχο για να δούμε τα μέρη μας. Περνώντας από τους ελέγχους οι κόκκινες σημαίες της Τουρκίας δεν άργησαν να κάνουν την εμφάνισή τους, και δυστυχώς δεν ήταν λίγες.

Προχωρήσαμε  πιο κάτω… κάποια στιγμή αναρωτήθηκα πού βρίσκομαι, τι κάνω; Είχα όμως πάντοτε την περιέργεια να αντικρίσω τη σκληρή πραγματικότητα κατάματα. Τα συναισθήματα ανάμεικτα. Κτίρια, παλιά σπίτια, παλιές πολυκατοικίες και πιο κάτω το σπίτι του πατέρα!!! Ενστικτωδώς τα μάτια μου βούρκωσαν. Έχοντας κατά νου την περιγραφή του πατέρα μου για το σπίτι που μεγάλωσε και έζησε τα πιο ανέμελα χρόνια της ζωής του, αντιλήφθηκα ότι δεν είχε καμία σχέση με το σπίτι που αντίκρισα εγώ εκείνο το απόγευμα του Σαββάτου.

Περιτριγυρισμένο πλέον από συρματοπλέγματα, το μόνο που κατάφερα να δω ήταν το καλάθι του μπάσκετ – σάπιο πλέον. Ήθελα τόσο πολύ να μπω μέσα, αλλά τα «συρματοπλέγματα της ντροπής» δεν με άφησαν…

Φανερά συγκλονισμένη συνέχισα τη βόλτα μου. Τα φυλάκια, με τη σημαία του κατακτητή να ανεμίζει, ζωντάνεψε το αίσθημα του πατριωτισμού που πίστευα ότι έθαψα από καιρό. Το  μόνο που ήθελα να κάνω ήταν απλά να φύγω, γιατί ένιωθα την πληγή να ξανανοίγει.

Στον δρόμο για την επιστροφή συνάντησα εντελώς τυχαία μια Τουρκοκύπρια, η οποία έμοιαζε καταπληκτικά με εμάς. Η Τουρκοκύπρια φαινόταν να είναι  περίπου στη ηλικία των 35. Έζησε και μεγάλωσε στη Γιαλούσα. Όταν της είπα ότι και ο πατέρας μου κατάγεται από το Βαρώσι, αυτή δεν αντέδρασε, απλά έσκυψε το κεφάλι αμίλητη.Όταν την ρώτησα, τι πιστεύει η ίδια για την όλη κατάσταση, μου είπε «εγώ μεγάλωσα εδώ».

To μόνο που μου ήρθε στο μυαλό είναι  κάτι τέτοιες στιγμές που δεν ξέρεις ποιος πρέπει να φέρει το βάρος της ευθύνης. Σκεφτόμουν ότι ούτε αυτή ευθύνεται για τίποτα, αλλά ούτε και ο πατέρας μου ο οποίος μεγάλωσε εκεί.

Μέχρι τώρα άκουγα τις απόψεις των πονεμένων ελληνοκύπριων. Τώρα όμως τι; Υπάρχει και κάτι άλλο που ποτέ δεν το είχα σκεφτεί. Έφυγα από εκεί συλλογισμένη διάφορα. Ποιο είναι το σωστό ποτέ δεν κατάλαβα.

Ακόμη το ψάχνω…

52E5629A7CFFF2814B439C02B84BE316

Copyright © 2020 OnlinEpikairotita.com

Show More

Related Articles

One Comment

  1. Υπέροχο άρθρο, μας έβαλε και εμάς σε σκέψεις! Μακάρι να δούμε πιο πολλά άρθρα απο ‘σένα! Καλή επιτυχία. 😀

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Back to top button
Close