Έχω πει πολλές φορές ότι το South Park κάνει την καλύτερη κοινωνική ανάλυση της εποχής. Εκεί που νιώθεις χαμένος στην παράλογη εποχή που ζούμε, με αναλυτική σκέψη και δόση χιούμορ, αυτή η σειρά βάζει τα πράγματα σε μια τάξη. Καταλαβαίνεις τελικά ποιος φταίει για όλα τα κακά. Το συμπέρασμα είναι πάντα το ίδιο. Όταν σου φταίει κάτι, κοίτα τον καθρέφτη.

Περίεργο πλάσμα ο άνθρωπος. Όσο είναι νέος παλεύει για να αλλάξει τον “κακό” κόσμο και όταν γερνάει έχει να θυμάται πόσο καλύτερα ήταν τα πράγματα στο παρελθόν. Πιο πολύ χρόνο ξοδεύει για να ακούει θεωρίες συνωμοσίας εναντίον του, παρά να εξελίξει τον εαυτό του. Είναι πιο εύκολο να πιστεύουμε ότι θέλουν να μας κάνουν κακό οι άλλοι, παρά να εντοπίσουμε τις παγίδες που βάζουμε στον εαυτό μας οι ίδιοι. Μας είπε κάτι ο πατέρας μας, διαβάσαμε κάνα δυο βιβλία και βγαίνουμε με την απόλυτη αλήθεια μας έξω στον κόσμο για να παλέψουμε με τα θηρία. Η “ανάμνηση” είναι αυτή που μας κρατά φυλακισμένους.

Στα τελευταία επεισόδια του South Park, ασχολήθηκαν έντονα με το θέμα των εκλογών στις ΗΠΑ. Έχεις έναν υποψήφιο ο οποίος χρησιμοποιεί ένα εξαιρετικά λειτουργικό (για τον ίδιο) εργαλείο. Την “ανάμνηση”. Ο οργισμένος κόσμος είναι σαν μια λίμνη γεμάτη ψάρια που δεν έχει πατήσει πότε βάρκα και άνθρωπος. Το μόνο που αρκεί να κάνεις, είναι να εκμεταλλευτείς τον θυμό και την αγανάκτηση του κόσμου και ψαρεύεις ψήφους εύκολα. Για δόλωμα βάζεις τις “παλιές καλές εποχές”. Εξ ου και το σύνθημα του “Make America great again”. Ας κάνουμε τις ΗΠΑ όπως παλιά. Ένωσε ναζί, ρατσιστές, ομοφοβικούς, σεξιστές και χαζούς. Όλοι αυτοί έχουν ένα πράγμα κοινό. Τους φοβίζει η αλλαγή. Δεν μπορούν να δεχτούν ότι οι Αφροαμερικάνοι ή Μεξικανοί έχουν τα ίδια δικαιώματα με αυτούς. Ότι οι γυναίκες είναι ισότιμες με τους άντρες. Ότι οι ομοφυλόφιλοι μπορούν πλέον άφοβα να ζουν τις ζωές τους, όπως οι υπόλοιποι. Θέλουν να γυρίσουμε στο παρελθόν. Τότε που, για αυτούς και μόνο, τα πράγματα ήταν πιο απλά. Αυτή η άρνηση της εξέλιξης και το απελπισμένο γάντζωμα από μια ανάμνηση, τους κάνει να ενώσουν τις φωνές τους με έναν παράλογο υποψήφιο. Αυτές οι διαφορετικές ομάδες δεν συμφωνούν απαραίτητα μεταξύ τους. Τους χαλάνε πολλά από αυτά που λέει ο Τραμπ. Όσο όμως εκφράζει τις “θέσεις” τους, σε ότι σφάλμα και να υποπέσει θα τον στηρίξουν.

Το 1999 βγήκε η τέταρτη ταινία Star Wars, 16 χρόνια μετά από την αρχική τριλογία. Όλοι οι πωρωμένοι φανς την μίσησαν, όπως και αυτές που ακολούθησαν. Ήθελαν να δουν πρακτικά εφέ και όχι 3D γραφικά, ιστορία σαπουνόπερα και όχι πολιτικό θρίλερ. Ήθελαν ουσιαστικά να αναβιώσουν αυτό που έζησαν όταν είδαν το αριστούργημα του George Lukas για πρώτη φορά. Ηθελαν το αίσθημα της έκπληξης. Να ξαναζήσουν την ανάμνηση. Δίνει ο George Lukas τα δικαιώματα στην Disney και η ανακοίνωση για νέες ταινίες Star Wars σκορπά ενθουσιασμό. Αρχίζουν οι φανς και λένε τι θα πρέπει να έχει η ταινία για να “θυμίζει” Star Wars. Αυτό, όπως καταλαβαίνει κανείς, έκανε τους παραγωγούς της Disney να δώσουν στον κόσμο αυτό που ζητάει. Και βγήκε η ταινία το 2016. Και ήταν η ίδια ταινία που είδαμε το 1977. Ίδια πλοκή. Όλα ίδια. Και δεν περάσαμε ωραία. Δεν μας άρεσε. Δεν νιώσαμε αυτό αίσθημα της περιπέτειας και του καινούργιου. Αναβιώσαμε την ανάμνηση και μας βγήκε ξινή.

Πάμε στα σταφύλια. Στο South Park ο κόσμος που ψηφίζει Τραμπ τρώει ένα είδος σταφυλιών που λέγονται member berries. (βγαίνει από το remember και το berries). Είναι χαριτωμένα σταφυλάκια που μιλάνε και λένε συνέχεια “θυμάσαι τι ωραίο που ήταν το Star Wars”, “θυμάσαι τι ωραίο που ήταν το θρίλερ του Μαικλ Τζάκσον”. “Θυμάσαι τι ωραία ταινία που ήταν το Grease και όλες οι ταινίες τότε που δεν είχαν μαύρους”. “Θυμάσαι που δεν είχε gay pride παρελάσεις”. Και άλλα πολλά. Με έξυπνο χιουμοριστικό τρόπο, εξηγεί ότι το φαινόμενο Τραμπ έχει να κάνει με το φαινόμενο της διαστρεβλωμένης ανάμνησης που έχουμε για το παρελθόν. Και ότι σε αυτό συνεισφέρουμε και εμείς οι προοδευτικοί άνθρωποι. Και εμείς μιλάμε για τον Μαρξ κάθε τόσο. Για ιδέες από το παρελθόν που αφορούσαν τον κόσμο τότε, όχι σήμερα. Εάν εμείς δεν πάρουμε από το χέρι αυτούς τους συντηρητικούς ανθρώπους και να τους συστήσουμε στο παρών και στο μέλλον, θα είμαστε μια ζωή διχασμένοι.

Η ελληνική πραγματικότητα (σκέψεις του αρθρογράφου)

Στα ελληνικά τα member berries τα αποκαλούμε “περσινά ξινά σταφύλια”. Στην κρίση που ξέσπασε στη χώρα μας καταφύγαμε και εμείς στην λύση της διαστρεβλωμένης ανάμνησης. Πολεμάμε τους “κακούς” Γερμανούς, λες και είμαστε στο ’40. Εκλέξαμε έναν τύπο που μιλάει σαν τον Αντρέα, θυμίζει στις κινήσεις και τα πάντα τον Παπανδρέου. Μας έταξε επίσης μια ζωή όπως παλιά. Ο Τσίπρας δεν εκλέχθηκε λέγοντας το πως θα μας βγάλει από την κρίση. Μας “πρόσφερε” στο πιάτο την παλιά μας ζωή. Σαν να μην συμβαίνει τίποτα. Ότι ήταν απλά θέμα, του να βγει ένα καλό παιδί στη εξουσία. Και την Δευτέρα μετά τις εκλογές θα ζούσαμε όπως παλιά. Μας τάισε πολλά “σταφύλια”, αλλά πριν το κάνει αυτό, έπαιξε ένα άλλο παιχνίδι. Σαν άλλος Τραμπ μάζεψε όλες τις “παραπονεμένες” αριστερές ομάδες και τις ένωσε. Τι και αν δεν τα βρίσκουν μεταξύ τους, φτάνει να προωθήσουν τις ατζέντες τους και θα ενώσουν τις φωνές τους για τον Τσίπρα. Αφού εξελέγησαν, ένωσαν τις δυνάμεις τους και με ακροδεξιό κόμμα… οι αριστεροί. Ισχύς εν τη μπασταρδεμένη ενώση. Μια ένωση που καμία σχέση δεν έχει με τα σημερινά προβλήματα και τον κόσμο. Μια ένωση που αντιστοιχεί σε μια Ελλάδα των 11 εκατομμυρίων, Σύριζα ψήφισαν 1.920.000 και ΑΝΕΛ 199.000. Αυτά τα δύο εκατομμύρια και κάτι, θέλουν να αλλάξουν την Ευρώπη των 744 εκατομμυρίων. Αστεία πράματα. Αλλά εμείς θα τους δείξουμε πως να τρων σταφύλια. Θα τους πούμε πόσο γαμάει η αρχαία Ελλάδα και η ορθοδοξία. Το DNA των Ελλήνων που είναι ανώτερο. Που έχουμε τον πιο πλούσιο άνθρωπο στον κόσμο, τον Αρτέμη Σώρρα, και τα συστήματα και η διαπλοκή δεν τον βάζουν στο Forbes μαζί με τον Bill Gates. Η θα τους πούμε ότι ο αγώνας είναι ταξικός. Ήταν και πέρσυ ταξικός και πρόπερσυ και πριν μια πενταετία και πριν δέκα και είκοσι χρόνια. Να μας ακούσουν γιατί αυτοί μπορεί να μην ξέρουν τον Μαρξ. Εμείς οι φτωχοί, σε λεφτά και κουλτούρα, θα τους διδάξουμε.

Συμπέρασμα. Μια πρόταση στη σειρά με έβαλε σε σκέψεις. Κάθε μεγάλος πολιτισμός είχε ανθρώπους χαρισματικούς που έβλεπαν μπροστά. Ανθρώπους διορατικούς με πολιτική ευφυΐα που έκαναν μεγάλα πράγματα. Χτίζεται αυτός ο μεγάλος πολιτισμός ή μια αυτοκρατορία, και όπως συμβαίνει πάντα ιστορικά, επειδή καλομαθαίνουν οι άνθρωποι, φτάνει στο τέλμα του. Όταν ένας λαός φτάνει να αναπολεί τις παλιές καλές μέρες, είναι ένα βήμα πριν την καταστροφή του. Είναι σημάδι που υποδηλώνει ότι δεν κοιτάμε μπροστά, αλλά μόνο πίσω. Και αυτό μας καταδικάζει ως προς το να μας ξεπεράσουν οι καιροί και οι εξελίξεις. Δυστυχώς εμείς, ενώ δεν ζήσαμε καλές μέρες στην πρόσφατη ιστορία μας, είμαστε μια άλλη κατηγορία απο μόνοι μας. Πάσχουμε από το σύνδρομο του πλουσιόπαιδου. Του τύπου που δεν αξίζει τα λεφτά που έχει. Που παινεύεται για το αμάξι που του αγόρασε ο πατέρας του και τις πλούσιες διακοπές που έκανε με λεφτά που δεν έβγαλε ο ίδιος. Μιλάμε για το ένδοξο παρελθόν της αρχαίας Ελλάδας και πως ο κόσμος δεν θα ήταν τίποτα χωρίς εμάς. Λες και τα κάναμε εμείς. Που δεν είναι καν βέβαιο αν όλοι μας είμαστε απόγονοι των αρχαίων. Είμαστε τόσο μπαστερδεμένοι, όσο η ένωση Σύριζα- ΑΝΕΛ. Παινευόμαστε όμως και για τα αριστερά μας φρονήματα. Που ο Μαρξ διδάσκεται στα πανεπιστήμια. Αφήνουμε όμως μια μικρή λεπτομέρεια έξω, οτι διδάσκεται ως προς την αποδόμηση της θεωρίας του. Θεωρούμε οτι κατέχουμε την μοναδική αριστερή αλήθεια στον κόσμο, κάνοντας τα στραβά μάτια, οτι όπου εφαρμόστηκε κάτι άλλο από την ελεύθερη οικονομία, επήλθε καταστροφή. Η αριστερά στις περισσότερες χώρες έχει εξελιχθεί. Σε εμάς είναι μια συντηρητική αριστερά που δεν απαντάει στα σύγχρονα προβλήματα της ανθρωπότητας. Μια άποψη, οτι υπάρχουν τύποι με κουστούμια που αποφασίζουν τις τύχες μας, και αφού τελειώσουμε το συλλαλητήριο, πάμε και τα πίνουμε με τον κολλητό μας που φοράει κουστούμι και σχόλασε, μόλις, απο την τράπεζα.

Η ανθρωπότητα και οι κοινωνικές ανάγκες αλλάζουν και μαζί με αυτές πρέπει να αλλάξουμε και εμείς. Ωραία είναι να αναπολούμε. Αλλά μέχρι εκεί. Το παρελθόν είναι παρελθόν για κάποιο λόγο. Δεν ζούμε την ίδια μέρα σε λούπα. Όσες φορές και να ξαναδείς το Star Wars, δεν πρόκειται να νιώσεις το ίδιο. Τόσα χρόνια την ίδια ταινία και δεν αλλάζει κάτι μέσα σου.. Καιρός να πας στην διπλανή αίθουσα και να δεις τι ταινία παίζει.

Σταύρος Μιχαλακάκος

Copyright © 2019 OnlinEpikairotita.com