BLOG

Το φαινόμενο της Ψευδοθετικότητας…

Αν μπορούμε να επιτρέψουμε στον εαυτό μας το χώρο και την αποδοχή να είναι πολύπλευρος, θα βιώσουμε τη ζωή στο μέγιστο.

Στις μέρες μας πολλοί είναι αυτοί που πιστεύουν και προωθούν ότι το μυστικό της καλής ζωής είναι να έχεις θετική σκέψη. Όχι πάντα! Τα αρνητικά συναισθήματα και εμπειρίες είναι αυτά που μας επιτρέπουν να μεγαλώνουμε και να αναπτυσσόμαστε.

Πιο κάτω σε ελεύθερη μετάφραση, ένα κείμενο της Βανέσα Σμιθ Μπένετ, με τίτλο «Ο Κίνδυνος της Ψεύτικης Θετικότητας και της Πνευματικής Παράκαμψης».

Αυτές τις μέρες, η σφαίρα της πνευματικότητας (και μερικές φορές η ψυχολογία) μπορεί να φαίνεται ψεύτικη. Το Instagram και τα άλλα κοινωνικά μέσα έχουν βομβαρδιστεί με μηνύματα που έχουν μόνο «θετικά vibes», από άτομα που έχουν επιρροή στον κόσμο.

Τα μηνύματα αυτά έχουν σκοπό να σας ενθαρρύνουν να μην επιτρέπετε καμιά αρνητική ενέργεια ή σκέψη να φτάσει σε εσάς, περιτριγυρίζοντας τον εαυτό σας μόνο με υποστηρικτικούς, θετικούς ανθρώπους.

Εκτός και αν ζείτε σε μια φούσκα ή στον Άρη, αυτό δεν είναι μόνο μη ρεαλιστικό, αλλά και μια συνταγή για να μην μεγαλώσετε ή να μάθετε πραγματικά ποιοι είστε. Αν προσπαθήσετε να ξεπεράσετε ή να αποφύγετε δύσκολες εμπειρίες, θα παραμείνετε συναισθηματικά ακινητοποιημένοι. Οι πνευματικοί ψυχολόγοι και δάσκαλοι το αναφέρουν ως πνευματική παράκαμψη. Είτε σας αρέσει είτε όχι, στα άσχημα μέρη της ανθρωπότητας μας είναι που μπορεί να επέλθει η ανάπτυξη.

Σύμφωνα με τα λόγια του βουδιστή καθηγητή, συγγραφέα και μοναχού Pema Chödrön:

Τα συναισθήματα όπως η απογοήτευση, η αμηχανία, ο εκνευρισμός, η δυσαρέσκεια, ο θυμός, η ζήλια και ο φόβος … είναι στην πραγματικότητα πολύ ξεκάθαρες στιγμές που μας διδάσκουν τι μας κρατάει πίσω. Είναι σαν αγγελιοφόροι που μας λένε, με τρομερή σαφήνεια, ακριβώς εκεί που είμαστε κολλημένοι.

Πολλά συναισθήματα χρησιμεύουν ως σημαίες που δείχνουν μια ευκαιρία για μας να μάθουμε. Η πρόκληση, η θλίψη, η αλλαγή, η ταλαιπωρία, οι συγκρούσεις, το μίσος, η κατάθλιψη και το άγχος είναι μονοπάτια ανάπτυξης και αλλαγής. Μπορούμε να εξερευνήσουμε και να αποδεχθούμε τα μέρη των εαυτών μας τα οποία η κοινωνία μας προτρέπει να κρατήσουμε κρυμμένα. Οι επώδυνες ή δυσάρεστες εμπειρίες μας επιτρέπουν να μεγαλώνουμε πέρα από τις τρέχουσες συναισθηματικές και πνευματικές μας καταστάσεις.

Η πλασματική θετικότητα μπορεί να διαιωνίσει πολλά στίγματα γύρω από την ψυχική ασθένεια. Η ενθάρρυνση ενός ατόμου που έχει κλινική κατάθλιψη να επικεντρωθεί στο θετικό δεν είναι χρήσιμο και μπορεί πραγματικά να κάνει περισσότερη βλάβη.

Αυτή η συμβουλή μπορεί να ενισχύσει την αίσθηση ότι φταίνε οι ίδιοι που δεν μπορούν «απλά» να τραβήξουν τον εαυτό τους «προς τα επάνω». Λέω στους ανθρώπους που αγωνίζονται με την κατάθλιψη ότι είναι πιο συντονισμένοι στην πραγματική ανθρώπινη εμπειρία και συγκίνηση από εκείνους που πιέζουν το μότο «θετικά-vibes μόνο».

Οι πελάτες δεν έρχονται στη θεραπεία ή αναζητούν βοήθεια επειδή όλα στη ζωή τους πηγαίνουν θαυμάσια. Είναι κολλημένοι σε ένα μοτίβο γεμάτο αρνητικά συναισθήματα, και δεν φαίνεται να μπορούν να ελευθερωθούν από αυτά. Μερικές φορές χρειαζόμαστε ένα αμερόληπτο τρίτο άτομο για να μας βοηθήσει να δούμε από τι τρέχουμε να ξεφύγουμε ή μας προκαλεί να αντιμετωπίσουμε αυτό που δεν θέλουμε να αισθανόμαστε.

Οι φίλοι και οι αγαπημένοι μας δεν μπορούν να το κάνουν για μας. Έχουμε πάρα πολλούς συναισθηματικούς δεσμούς μαζί τους. Κάνοντας αυτό το δύσκολο έργο, πηγαίνοντας στη θεραπεία ή ζητώντας βοήθεια, μπορεί να οδηγήσει σε μόνιμες αλλαγές. Χρειάζεται πραγματικό θάρρος να σταματήσουμε να προσποιούμαστε ότι τα έχουμε όλα υπό έλεγχο και να έρθουμε σε επαφή με τη βαθιά θλίψη μας ή το τραύμα της παιδικής ηλικίας μας.

Μερικές φορές δεν υπάρχει τίποτα που μπορούμε να κάνουμε με αυτά τα συναισθήματα. Μερικές φορές πρέπει απλώς να τα αναγνωρίσουμε – να καθίσουμε με τη θλίψη, τη δυσαρέσκεια ή τη ζήλια χωρίς να προσπαθήσουμε να αλλάξουμε την εμπειρία ή να την διαχωρίσουμε.

Πρέπει να επιτρέψουμε στους εαυτούς μας να ξεδιπλώσουν, να βιώσουν τα συναισθήματα που πλημμυρίζουν το σύστημά μας, να «αναπνεύσουν» στα μέρη του σώματός μας, όπου είμαστε κολλημένοι. Βιώνουμε μια ανακούφιση όταν αφήνουμε χώρο για όλα τα συναισθήματα μας, όχι μόνο για εκείνα που βιώνονται όμορφα.

Αν μπορούμε να επιτρέψουμε στον εαυτό μας το χώρο και την αποδοχή να είναι πολύπλευρος, θα βιώσουμε τη ζωή στο μέγιστο. Να είσαι άνθρωπος σημαίνει να αντιμετωπίζεις την ταλαιπωρία, τον πόνο. Δεν υπάρχει φως χωρίς σκοτάδι, χωρίς χαρά, χωρίς θλίψη. Εάν δεν βιώνουμε όλα τα συναισθήματα, δεν έχουμε καμία βάση για σύγκριση.

Εάν τρέχουμε από ορισμένα συναισθήματα, παραμένοντας απασχολημένοι, εκφράζοντας ψεύτικη θετικότητα ή κάνουμε κατάχρηση τις ουσίες που αλλάζουν τη διάθεση, κόβουμε τη μισή ύπαρξή μας. Όταν σταματάμε και τιμούμε τα δύσκολα συναισθήματα, έχουμε την ευκαιρία να ζήσουμε πλήρως και να ενσωματώσουμε όλα τα μέρη του εαυτού μας.

Αυτά τα συναισθήματα θα μας ταλαιπωρούν μέχρι να σταματήσουμε να τρέχουμε από αυτά – και από την αλήθεια του ποιοι είμαστε.

Την επόμενη φορά που αισθάνεστε την αίσθηση του θυμού, του φόβου ή της θλίψης, σας προκαλώ να σταματήσετε, να μείνετε ακίνητοι και να παραμείνετε ήσυχοι. Παρατηρήστε την αίσθηση στο σώμα σας και αναπνεύστε βαθιά γεμίζοντας αυτή την αίσθηση. Μπορεί να τοποθετήσετε ακόμη και το χέρι σας στο σημείο-το στήθος, το στομάχι, το λαιμό- όπου φαίνεται ότι η συγκίνηση κατοικεί.

Όταν αναγνωρίζετε αυτά τα συναισθήματα, τιμάτε πραγματικά την ανθρώπινη φύση σας. Μπορεί να αισθανθείτε μια χαλάρωση ή μια βαθιά συγκίνηση να σας κατακλύζει. Αλλά θα ξεθωριάσει, όπως ένα κύμα που συντρίβεται στην ακτή προτού υποχωρήσει στον ωκεανό.

Είναι επίσης σημαντικό να σας ανήκουν τα συναισθήματά σας. Κανείς δεν μπορεί να κάνει κάποιον να αισθάνεται με κάποιο συγκεκριμένο τρόπο. Μπορεί να φανεί ότι κάποιος άλλος μας πυροδοτεί, αλλά η πηγή της δυσφορίας είναι πάντα μέσα μας. Το να κατηγορείτε το θυμό σας ή τη δυσαρέσκεια σας σε κάποιον άλλο είναι ένας πολύ εύκολος τρόπος να παρακάμψετε το εσωτερικό έργο που συμβαίνει εκείνη τη στιγμή.

Η πορεία της εξατομίκευσης ζητά την πλήρη ενσωμάτωση όλων των πτυχών του εαυτού: καλό, κακό και άσχημο. Μην αποθαρρύνεστε από τις δύσκολες στιγμές και τα συναισθήματα και μην απομακρύνετε ούτε μειώνετε την εμπειρία κάποιου άλλου, ενθαρρύνοντας την με ψεύτικη θετικότητα. Η αποκάλυψη και η κατανόηση του εαυτού είναι ένα διά βίου ταξίδι που απαιτεί απόρριψη των συμβατικών στάσεων και της μάσκας θετικότητας.

Ο Ιούνιος Τσάνγκερ, Αμερικανός ψυχολόγος, το έθεσε έτσι:

Είναι εύκολο να πείτε «να είστε ο εαυτός σας» αλλά είναι άλλο πράγμα να ξέρετε ποιος είστε πραγματικά. Πώς μπορείς να είσαι ο εαυτός σου αν δεν γνωρίζεις αυτόν τον εαυτό; Επομένως, η διαδικασία της εξατομίκευσης γίνεται με την αναζήτηση της αυτογνωσίας.

Αυτό το κείμενο που παρέθεσα πιο πάνω, ας γίνει τροφή για σκέψη. Τίποτα περισσότερο.

Τα λέμε,
MQ.

Copyright © 2019 OnlinEpikairotita.com

Show More

M Q

Η MQ είναι ψυχολόγος αλλά δε δέχεται να τη ρωτάς στο άκυρο να σε ψυχολογήσει. Λατρεύει να διαβάζει, να μαθαίνει και φυσικά να γράφει. Της αρέσει η εξερεύνηση του κόσμο και οι ανθρώπινες συζητήσεις. Τα υπόλοιπα θα τα μάθεις στην πορεία.

Related Articles

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *

This site uses Akismet to reduce spam. Learn how your comment data is processed.

Back to top button
Close

Χρησιμοποιείς Adblock... :-(

Αν μπορούσες να απενεργοποιήσεις το Adblock θα έκανες κάποιους συνανθρώπους σου χαρούμενους. Δηλαδή εμάς, που τα μοναδικά έσοδα μας είναι από τις διαφημίσεις. Δεν θα το παρακάνουμε. Υπόσχεση! :-)